ว่าจะมียาอย่างนี้อยู่ด้วย!”
“นั่นสิ! เพียงกินเข้าไปในปริมาณเท่าเล็บมือก็จะได้ผลขนาดนั้นเชียว? อีกอย่างสัตว์มีพิษจำพวกแมลงกับงูก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ด้วย? เช่นนั้นหากพกยาเช่นนี้ติดตัว ยามออกไปฝึกฝนในสถานที่ที่มีสัตว์มีพิษจำพวกแมลงและงูมากๆ ก็สามารถใช้ป้องกันตัวได้ด้วยไม่ใช่หรือ?”
ทุกคนถกเถียงกันด้วยความตะลึงลาน มีคนฟังคำอธิบายแล้วก็อยากได้ขึ้นมา จึงถามว่า “อย่างนั้นหากเราอยากซื้อยาเม็ดนี้จะต้องทำอย่างไร?”
ตู้ฝานยิ้ม ตอบว่า “ไปลงทะเบียนทางนั้น พวกเรามีคนคอยรับช่วงต่อเพื่อพาพวกท่านไปทดสอบยา”
ได้ยินอย่างนั้น คนที่อยากซื้อต่างก็พากันหลั่งไหลไปทางบริกรหญิงเพื่อลงทะเบียน
ขณะเดียวกันนอกหอยาสวรรค์ ผู้นำตระกูลหยางและหยางเสี่ยวเอ้อร์สองพ่อลูกที่เพิ่งมาถึงลงจากรถม้า พวกเขาตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
“ว้าว! คนเยอะมาก คึกคักสุดๆ ไปเลย! วันนี้ธุรกิจทั่วทั้งเมืองเดาว่าคงไม่มีที่ไหนเทียบหอยาสวรรค์ได้แล้วกระมัง?” หยางเสี่ยวเอ้อร์ร้องด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะหันกลับไปดึงแขนเสื้อพ่อของเขา “ท่านพ่อดู ธุรกิจดีมากเลยเจ้าค่ะ”
“อะแฮ่ม! ผู้นำตระกูลหยางกระแอมเบาๆ หันไปมองไปทางเด็กหนุ่มที่เดินออกมา
………………………………….
