ไปอยู่ที่ห้องใต้หลังคา ยังคอยช่วยดูได้อีกแรง”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ก็ได้! งั้นท่านไปนั่งที่นั่น รอพรุ่งนี้ข้าทำงานเสร็จแล้วจะไปกับท่าน” ด้วยเหตุนี้ เธอจึงคล้องแขนเขาเดินออกไปข้างนอก
เหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวาที่อยู่ข้างหลังมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตามไปยังหอยาสวรรค์ด้วย
พวกเฟิ่งจิ่วตั้งตารอคอยการเปิดกิจการในวันพรุ่งนี้ แต่ตระกูลใหญ่และกลุ่มอำนาจต่างๆ ในเมืองกลับสงสัยใคร่รู้ รวมถึงรอดูพวกเขาขายหน้า เปิดตัวเอิกเกริกเช่นนี้ หากพรุ่งนี้ไม่มีแขกไปสักคน เช่นนั้นก็คงขายหน้าจริงๆ แล้ว
เพราะพรุ่งนี้หอยาสวรรค์แห่งนั้นจะเปิดแล้ว คนจากหลายฝ่ายล้วนจับตาดูอยู่ เพราะรู้ว่าถนนตลาดตะวันตกไม่มีคนอยู่แล้ว อย่าว่าแต่พวกแผงลอยเลย แม้แต่ร้านค้าที่อยู่แถวนั้นก็ยังไม่มีใครมาเช่า บนถนนกว้างใหญ่มีเพียงหอยาสวรรค์เพียงแห่งเดียว
และค่ำคืนนี้ หอยาสวรรค์แม้จะปิดประตูอยู่ แต่แสงไฟสว่างไสว ในหอมีเงาคนเดินไปเดินมาให้เห็นรางๆ
ลานกว้างด้านหลังหอยาสวรรค์กลายเป็นห้องหลอมยาหลังจากผ่านการปรับปรุง และเวลานี้ เฟิ่งจิ่วกำลังง่วนอยู่ในนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดเธอต้องเข้าไปหลอมยาในห้องเวลานี้ เพราะตอนนี้ ควรจะเตรียมตัว
