จมาขอให้ท่านช่วย หากท่านปฏิเสธเขาคงไม่ค่อยดี อีกอย่าง บางทีเขาอาจมีเรื่องสำคัญจริงๆ ก็ได้”
“หากตามเขาไปนอกมหาสมุทร ก็ไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อใด เจ้าไม่ห่วงหรือ?” เขาถามด้วยนัยน์ตาแฝงรอยยิ้ม
เฟิ่งจิ่วยิ้มกว้าง คล้องแขนและเอาหน้าแนบแขนของเขา “ด้วยวรยุทธ์และความปราดเปรื่องของท่าน ข้าควรเป็นห่วงคนที่มาหาเรื่องท่านมากกว่า อีกอย่างข้ายังรอท่านอยู่ที่นี่! ท่านลองกล้าไม่กลับมาดูสิ”
ได้ยินอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อหัวเราะเบาๆ “ข้าพาเจ้าไปพบอาจารย์ของข้าก็แล้วกัน! แม้จะไปก็ต้องรอหอยาสวรรค์เปิดกิจการ และมั่นใจว่าเจ้ายืนอย่างมั่นคงได้แล้วก่อน”
“ไม่รีบหรือ?”
“รีบไปก็ไม่มีประโยชน์ หากข้าไม่อยากไป เขายังจะจับข้ามัดลากไปได้หรือ?” เขาจูงมือเธอเดินไปยังประตูเล็กๆ ที่เชื่อมสองจวนไว้ด้วยกัน เพื่อพาเธอไปพบท่านอาจารย์ของเขา…เซียนจื๋อสุ่ย
เซียนจื๋อสุ่ยที่อยู่ในจวนหลิงได้ยินว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อกลับมาแล้วก็มุ่งหน้าไปยังด้านหน้าจวน ยามมาถึงด้านหน้า เห็นหนึ่งชายหนึ่งหญิงกำลังพูดคุยกัน เขาอดชะงักไม่ได้
เขามีแขก?
สายตาหันไปจับจ้องพิจารณาหญิงสาวในชุดแดงแวบหนึ่ง เพียงแวบเดียว เขาก็อดอุทานกับตนเองไม่ได้ ช่างเป็นหญ
