ู้มา ก็พากันลุกขึ้นคารวะ
“รองประธาน”
“เรื่องที่พวกเจ้าคุยกันเมื่อครู่ข้าได้ยินแล้ว เมื่อวานมีคนในเมืองมาซื้อยาแล้วมาบอกข้า ขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่ขายยา จะต้องมีนักเล่นแร่แปรธาตุที่มีคุณสมบัติคู่ควรประจำอยู่ รอหอยาสวรรค์ของพวกเขาเปิดกิจการเมื่อใด พวกเจ้าตามข้าไปตรวจสอบดู หากไม่มีนักเล่นแร่แปรธาตุประจำอยู่ที่นั่น หอยาสวรรค์ของพวกเขาก็ไม่อาจเปิดอยู่ที่นี่ได้”
พวกนั้นได้ยินก็ตาเป็นประกาย “รองประธานปราดเปรื่อง!”
ขณะเดียวกัน ณ ตระกูลหยาง
“เสี่ยวเอ้อร์ เพื่อนเจ้าพวกนั้นเป็นใครกันแน่? มีข่าวบอกว่าที่นั่นตั้งชื่อว่าหอยาสวรรค์ เป็นที่ขายยาอะไรทำนองนั้นหรือ?”
ผู้นำตระกูลหยางขมวดคิ้วถามลูกสาวตนเอง แต่รอฟังอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบ จึงหันไปดู เห็นนางกำลังเอามือคางหนึ่งชันคางและเหม่อลอยอยู่ จึงถาม “เสี่ยวเอ้อร์ เจ้าเป็นอะไรไป? เสี่ยวเอ้อร์? เสี่ยวเอ้อร์?”
“หา? ท่านพ่อ มีอะไรหรือ?” หยางเสี่ยวเอ้อร์ได้สติ หันไปถามพ่อของนาง
“ข้าว่าหลายวันนี้เจ้าเป็นอะไรไป เอาแต่นั่งเหม่อลอยใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว? เหตุใดตัวอยู่บ้าน หัวใจกลับบินออกไปข้างนอกแล้ว?” ผู้นำตระกูลหยางส่ายหน้าถอนหายใจ
“เปล่านะเจ้าคะ! ข้าแค่กำ
