งหวาเอ่ย ก่อนหันตัวเดินจากไป
ในอีกด้าน หลังจากที่เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อรวมถึงเหลิ่งซวงเดินตลาดเสร็จ กว่าจะกลับถึงจวนเฟิ่งก็เป็นเวลาพลบค่ำ เหลิ่งหวากลับถึงจวนนานแล้ว
“นายท่าน นี่เป็นโฉนดที่ดินขอรับ” เหลิ่งหวายื่นโฉนดที่เดินให้เฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วรับไปดูแวบหนึ่ง ก็ส่งคืนให้เขา “เจ้าเก็บไว้ก็ดีแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะวาดแบบแปลน พวกเจ้าหาคนมาตกแต่งอาคารให้เร็วที่สุด”
“ขอรับ” เหลิ่งหวารับคำ ก่อนจะเก็บโฉนดที่ดินไป
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกลับไปที่จวนหลิงแล้ว คืนนี้ เฟิ่งจิ่ววาดแบบแปลนด้วยตนเอง เช้าวันรุ่งขึ้นก็มอบให้เหลิ่งหวา สั่งให้คนเริ่มลงมือตกแต่ง
ช่วงเวลาหลังจากนั้น เฟิ่งจิ่วสั่งให้เหลิ่งหวาเก็บรวบรวมยาทิพย์ พลางปรุงยาไปด้วย ยุ่งจนไม่เห็นเงาคน ส่วนเซวียนหยวนโม่เจ๋อหลายวันนี้ก็ไม่ได้กลับไปที่จวนหลิงเท่าใดนัก แต่อยู่ที่จวนเฟิ่งตลอด ยามเฟิ่งจิ่วปรุงยาอยู่ในลานบ้าน เขาก็นั่งดูอยู่เงียบๆ ยามเธอจะออกไปข้างนอก เขาก็ไปกับเธอด้วย
เพราะไม่เห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อหลายวันแล้ว เซียนจื๋อสุ่ยรอจนเริ่มร้อนใจ หันไปมองฮุยหลางที่คอยติดตามอยู่ไม่ไกล ถามว่า “นายท่านของเจ้าเหตุใดหลายวันนี้จึงไม่เห็นเงาคนเลน? เขาก
