้นเอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! ข้าพาพวกท่านไปดูอาคารหลังหนึ่งของตระกูลข้า ข้าคิดว่าที่นั่นก็ไม่เลวเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ใช่พื้นที่เจริญ ปกติมีคนไม่ค่อยมาก หากพวกท่านชอบ ข้าจะหารือกับท่านพ่อดู เขาเป็นคนพูดง่ายมากเลยล่ะ”
“นางอ้วนหยาง? ไม่นึกว่าเจ้าจะยังมีหน้าออกมาอีก?”
ขณะกำลังอธิบายก็ได้ยินเสียงร้ายกาจเสียงหนึ่งดังมา เงยหน้ามองไป เห็นเป็นหญิงสาวในชุดหรูหราเดินมาทางนี้พร้อมกับหญิงรับใช้สองคน มองหยางเสี่ยวเอ้อร์ด้วยสายตาดูถูก
หยางเสี่ยวเอ้อร์ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยก็กลอกตา “พี่สาวเฟิ่ง เราไปกันเถิด” นางขี้คร้านจะสนใจนกยูงทองตัวนั้น
“นางอ้วนหยาง ได้ยินว่าคุณชายตระกูลหร่าวหนีงานแต่ง? ก็จริง เจ้าอ้วนขนาดนี้ อัปลักษณ์ขนาดนี้ ใครจะกล้าแต่งกับเจ้ากัน!” หญิงชุดหรูถือพัดลวดลายประณีตอันเล็กพัดไปพัดมาเบาๆ พร้อมกับยังไม่วายพูดจาเสียดสีหยางเสี่ยวเอ้อร์
พวกเฟิ่งจิ่วยืนนิ่งไม่ขับ ไม่ได้ยื่นมือยื่นปากเข้าไปแทรก เพียงดูอยู่เงียบๆ
เดิมทีหยางเสี่ยวเอ้อร์ไม่ได้อยากถือสานางแม้แต่น้อย แต่พออยู่ต่อหน้าพี่ชายเหลิ่งหวาที่นางชอบแล้วถูกนางนกยูงทองต่อว่าเช่นนี้ ก็อดอับอายขายหน้าไม่ได้ ใช่ หยางเสี่ยวเอ้อร์ยอมรับว่าตนเอง
