ร่า ยามนัยน์ตาจับจ้องไปที่ทั้งสอง ก็ลอบคิดในใจ เครื่องหน้าของหยางเสี่ยวเอ้อร์ประณีตมากทีเดียว แค่อ้วนไปหน่อยเท่านั้น หากผอมจะต้องเป็นหญิงงามคนหนึ่งแน่นอน และที่สำคัญ นิสัยของหยางเสี่ยวเอ้อร์ นางยิ่งดูก็ยิ่งชอบ
เหลิ่งซงที่อยู่ข้างๆ เห็นน้องชายช่วยหยางเสี่ยวเอ้อร์ทำแผล เพียงสายตาไหวระริกเล็กน้อย กลับไม่ได้พูดอะไร แค่ยืนอยู่ข้างหลังเฟิ่งจิ่วเงียบๆ
หลังผูกปมผ้าพันแผลอย่างสวยงามเสร็จ เหลิ่งหวาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน “เสร็จแล้ว” เขาดึงมือกลับ ก่อนจะหันไปมองหญิงชุดหรู ยิ้มอย่างอ่อนโยน “แม่นางท่านนี้ แผลที่ตาของท่านเริ่มบวมแดงแล้ว อย่างไรรีบกลับบ้านไปทายาลดบวมก่อนดีกว่า”
หญิงชุดหรูเดิมยังรู้สึกคับแค้น แต่ครั้นเห็นเด็กหนุ่มรูปงามส่งยิ้มให้นาง ก็พลันชะงักงัน ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ กว่านางจะตั้งตัวได้ กลับเห็นพวกเขาเดินจากไปแล้ว
“คุณหนูๆ?” สาวรับใช้ที่อยู่ข้างๆ ขานเรียกอย่างระมัดระวัง
“อะไร!” หญิงชุดหรูถมึงตาอย่างไม่สบอารมณ์ ทว่าพอเบิกตา ก็อดซี๊ดปากด้วยความเจ็บไม่ได้
………………………………….
