บทที่ 779 ไม่ได้ยากจนเสียจนไม่มีปัญญาหากิน
“เป็นอย่างนี้นี่เอง” เฉินเสิ่นถอนหายใจโล่งอกและรีบกล่าวชมอาเฉิน บอกว่าเขาเป็นคนเฉลียวฉลาดถึงได้คิดวิธีการเช่นนี้ได้ ผิดกับสตรีอย่างนางที่ไร้ซึ่งวิสัยทัศน์จนนึกไม่ถึงเรื่องนี้แม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้ เฉินเสิ่นพร้อมลูกสะใภ้และหลานชายจึงหนีออกจากเมืองผู่โซ่ว ‘กลางวันแสก ๆ’ ตามคำของอาเฉิน ก่อนจะกลับเข้าเมืองกลางดึกไปซ่อนตัวอยู่ใน ‘ห้องใต้ดิน’ ของบ้านพวกเขา
เป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้ว
เฉินต้าชวน เฉินเสี่ยวชวน และเฉินเจวียนเอ๋อร์ ทั้งสามยังอายุน้อย พวกเขาเหนื่อยล้ากับอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานแล้วจึงโอดครวญกับมารดา “ท่านแม่ เราต้องอยู่ที่นี่กันอีกนานหรือไม่ ผ่านมาหลายวันแล้วนะ”
“ใช่แล้ว ท่านแม่ ข้าอยากกลับบ้าน”
“ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านพ่อ”
……
คนที่รู้ความยังนึกเป็นห่วงว่าปู่กับพ่อจะเดือดร้อน ขณะคนที่ไม่รู้ความเพียงแค่คิดอยากกลับบ้าน
สะใภ้รองเฉินหัวไว นางพาลูกชายและลูกสาวมาปลอบที่มุมหนึ่ง กระซิบเล่าความจริงให้ฟังและปล่อยให้พวกเขาทำความเข้าใจสถานการณ์
หากท่านปู่กับท่านพ่ออยู่รอดปลอดภัย พวกเขาก็จะรอดไปด้วย ทว่าหากเกิดเรื่องกับพวกเขา ครอบครัวคงตกที่นั่งลำบากตามไปด้วย
ดังนั้นตอนนี้พวกเขาจึงต้องว่าง่าย อยู่เงียบ ๆ ในห้องใต้ดิน ไม่เช่นนั้นอาจขาดบิดาไร้มารดาในภายภาคหน้า
สะใภ้ใหญ่เฉินไม่ใช่คนอารมณ์เย็น นางมีนิสัยขี้หงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อเฉินต้าชวนงอแงจึง
