เหมือนของเขาในตอนนี้ เมื่อถึงเวลาพวกเจ้าก็ให้คนของเราคอยสังเกตไว้ด้วย”
องครักษ์ทั้งแปดมองหน้ากัน ก่อนจะเอ่ยว่า “นายท่าน ยังมีอีกเรื่องที่พวกข้าจะรายงานท่าน”
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขา รอให้พวกเขาพูดต่อ
“ครึ่งเดือนก่อนพวกข้าได้รับจดหมายจากท่านผู้นำตระกูล พวกเขาได้พาองครักษ์เฟิ่งออกจากหุบเขาและกลับไปที่ราชวงศ์เฟิ่งหวงแล้ว พวกเขาบอกว่าแม้วังหลวงจะถูกทำลายไปแล้ว แต่อย่างไรบ้านของพวกเขาก็ยังอยู่ที่นั่น เหล่าบรรพบุรุษล้วนอาศัยอยู่ที่นั่น พวกเขาตั้งใจจะสร้างจวนเฟิ่งขึ้นมาใหม่อีกครั้ง และคิดจะลงหลักปักฐานที่นั่นขอรับ”
รายงานมาถึงตรงนี้ หลัวอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายต่อว่า “ท่านผู้นำตระกูลกับท่านผู้เฒ่าบอกว่าแม้จะซ่อนตัวจากโลกก็ไม่อาจซ่อนตัวไปทั้งชาติ หากคนพวกนั้นกล้าทำอะไรอีก พวกเขาก็จะสู้ ครั้งนี้ พวกเขาจะปกป้องจวนเฟิ่งไว้ให้ได้ ไม่ปล่อยให้ใครมาทำลายได้อีก”
ฟังมาถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วอึ้งงันเล็กน้อย ลึกๆ ข้างในอธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร ก็จริงอยู่ เหล่าบรรพบุรุษล้วนอาศัยอยู่ที่นั่น แล้วจะทอดทิ้งไปง่ายๆ ได้อย่างไรกัน? ไม่ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งอีกแค่ไหน ไม่ว่าจะกลัวถูกทำร้ายอีกแค่ไหน แต่จะหนีและซ่อนตัวไปได
