งสวมชุดเจ้าสาวอยู่เลย!
“นั่นเป็นการแต่งงานที่ท่านปู่ของข้าตกลงกันไว้ ข้าเห็นลูกชายคนเล็กของตระกูลหร่วนรูปงามก็เลยตกลงจะแต่งด้วย นึกไม่ถึงเขากลับหนีไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร เมื่อกี้ข้าเจอพี่ชายที่รูปงามกว่า ตอนนี้ข้ากำลังตามหาเขาอยู่ ท่านยาย ท่านเห็นเขาหรือไม่? เขาใส่เสื้อผ้าสีเขียว หน้าตาหล่อเหลาเชียวละ”
เฟิ่งจิ่วมุมปากกระตุก “ไม่เห็นเลย”
“เขาน่าจะเป็นคนต่างถิ่น ข้าดูแล้วเขาไม่เหมือนคนในเมืองของเรา หากเป็นคนในเมืองไม่มีทางที่ข้าจะไม่รู้จัก” นางอธิบาย วิ่งเลี้ยวเข้าไปในตรอกเส้นหนึ่ง ทว่าทันใดนั้น ร่างกายของนางแข็งทื่อ ก่อนที่จะล้มลงไป
เฟิ่งจิ่วกระโดดลงมาจากหลังของนาง ตบไหล่เด็กสาวตัวอ้วนที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางยิ้มบอกนาง “แม่หนู ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้า อีกเดี๋ยวจุดลมปราณก็คลายออกเอง” สิ้นเสียง เธอก็ฮัมเพลงเดินออกไปนอกตรอก
ทว่า หลังจากที่เธอเดินออกมาจากตรอกเส้นนั้นได้ไม่นาน และเดินดูของอยู่บนถนน หางตาเห็เหลือบเห็นผู้ฝึกตนหลายคนเดินกอดคอหัวเราะกันเข้าไปในตรอกเส้นนั้น ฝีเท้าที่เดิมทีตั้งใจจะเดินจากไปอดชะงักหยุดไม่ได้ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ลมปราณของเด็กสาวตัวอ้วนคนนั้นน่
