้าถึงได้ยิ้มอันตรายเช่นนั้น? พวกเขาเห็นแล้วก็รู้สึกกระสับกระส่ายแปลกๆ หรือว่าพวกเขาพูดอะไรผิดไปงั้นหรือ?
ชายไว้หนวดแม้จะจิตแข็ง แต่ยามนี้พอเห็นรอยยิ้มมุมปากของหัวหน้าของพวกเขา ก็รู้สึกขนลุกแปลกๆ เขาเกาหัวแล้วยิ้มเก้อ พลางกล่าวว่า “หัวหน้า ท่านอย่าโกรธเล่า! พวกข้าแค่ล้อเล่น จริงๆ นะ ท่านแค่หน้าตาดีไปหน่อย หล่อเหลาไปหน่อย ไม่เหมือนผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย จริงๆ นะ”
“อ้อ? งั้นหรือ? ข้าไม่เหมือนผู้หญิงหรือ?” เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเขาด้วยสายตาเย็นวาบ ดวงตายังคงยิ้มหยี
ทั้งที่กำลังยิ้ม แต่ชายไว้หนวดกลับยิ้มไม่ออก เขารีบปั้นหน้าจริงจัง ก่อนจะเอ่ยเสียงขึงขัง “ใครกล้าบอกว่าหัวหน้าเหมือนผู้หญิง ข้าจะคิดบัญชีกับมัน! พวกเราล้วนเป็นชายชาตรี เคยนอนเตียงรวมมาแล้ว ท่านยังเคยเห็นข้าในสภาพเปลือยเปล่า! จะเป็นผู้หญิงไปได้อย่างไรกัน?”
“หึๆๆ…”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นทำให้ชายไว้หนวดรู้สึกขนลุกแปลกๆ เหตุใดจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติกันนะ? ปัญหาอยู่ตรงไหนกันแน่? เขาเกาหัว คิดอยู่นานก็ยังคิดไม่ออก
สิ้นเสียงหัวเราะ เฟิ่งจิ่วมองกลุ่มคนที่ปั้นหน้าจริงจัง ก่อนที่เสียงหยอกเย้าจะดังขึ้นอย่างแช่มช้า…
………………………………….
