ายแพ้ให้กับผู้หญิงคนหนึ่งอย่างนี้!”
เขาจ้องภาพหญิงสาวที่มีแววตาสุกใสและเจ้าเล่ห์ ราวกับกำลังหัวเราะเยาะเขา เขากระตุกมุมปากเผยรอยยิ้มออกมา นิ้วมือลูบไล้ผ่านใบหน้าของคนในภาพ ไล้ผ่านเรียวคิ้วยกสูงที่แสดงถึงความมั่นใจ และหยุดอยู่ตรงริมฝีปากที่หยักยกเล็กน้อย กลายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่น
“ไม่ธรรมดาจริงๆ ไม่เหมือนใครจริงๆ เจ้าว่า ข้าควรจะตอบแทนเจ้าอย่างไรดีนะ?” เขาพึมพำเสียงเบา นัยน์ตาดำมืดคล้ายกำลังครุ่นคิดหาวิธีเล่นงานนาง
อีกด้านหนึ่ง เซวียนหยวนโม่เจ๋อกำลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่ในลานบ้านแห่งหนึ่ง เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า คิ้วขมวดเล็กน้อย นานขนาดนี้แล้วก็ยังไม่มีข่าวของเฟิ่งจิ่วอีก นางไปอยู่ที่ไหนกันแน่นะ?
คำนวณเวลาดูแล้ว เขามาถึงที่นี่ได้ระยะหนึ่งแล้ว และสั่งให้คนของเขาตามสืบข่าวของนางอยู่ตลอด แต่ก็ยังคงไม่มีวี่แวว แม้แต่เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่เป็นคนพานางมาในตอนแรกก็ยังไม่รู้ว่านางไปไหน
ในเวลานี้เอง ฮุยหลางวิ่งเข้ามาจากข้างด้วยหน้าตาดีอกดีใจ “นายท่าน นายท่านขอรับ! มีข่าวของภูตหมอแล้ว!”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อรีบหันกลับไป นัยน์ตาลึกล้ำมีประกายสว่างพาดผ่าน “นางปรากฏตัวแล้วหรือ? อยู่ที่ใด?” ในน้ำเสียง มีแววร้อนรุ่มและดีใจอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
“ภูตหมอน่าจะแฝงตัวเข้าไปในวิหารราตรี ข่าวล่าสุดบอกว่า ฐานทัพใหญ่ของวิหารราตรีถูกทำลายแล้ว หนำซ้ำในที่เกิดเหตุยังมีหลุมขนาดใหญ่ที่เกิดจากระเบิ
