ะคลี่ยิ้ม “ขอบใจ!” พูดจบไม่นาน เขาก็จ้องเฟิ่งจิ่วด้วยความอึ้งงัน
นั่นเพราะเด็กหนุ่มที่ร่างกายผอมแห้งคนนั้นหันหลังไปซัดผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังจนปลิวออกไป อีกทั้งยังสังหารได้ในฝ่ามือเดียว! ฝีมือและท่าทางอันเด็ดขาดและงดงามนั่นทำเอาเขาตะลึงตาค้าง
เจ้าหนูนั่นเป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานไม่ใช่หรือ? ทะ ทำไมซัดผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังจนปลิวออกไปได้ด้วย?
เขาสังเกตว่าคนอื่นๆ ต่างกำลังสนใจแต่ต่อสู้เอาตัวรอด ไม่มีใครสนใจเด็กหนุ่ม ขณะกำลังครุ่นคิดก็พลันมีคนโจมตีเข้ามาด้านหน้า…
………………………………….
ตอนที่ 1848 ให้โอกาสเจ้าฆ่าข้า
เขารีบปรับอารมณ์แล้วโจมตีผู้ฝึกวิชามารพวกนั้น เมื่ออันตรายมาเยือนก็ไม่มีเวลาไปสนใจเจ้าหนูนั่นแล้ว
ปี้ซานที่อยู่ข้างเฟิ่งจิ่วยามเห็นฝีมือของเฟิ่งจิ่ว ก็ลอบตกใจเงียบๆ เช่นกัน นี่ใช่พลังระดับสร้างรากฐานเสียที่ไหน? หรือว่าเขาเก็บซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้? แต่หากซ่อนพลังไว้จริง เหตุใดพวกผู้อาวุโสกุ่ยจึงดูไม่ออกเล่า?
แม้ในใจจะตกตะลึง แต่ภายนอกเขากลับไม่ได้แสดงอะไร และไม่ได้ถามมาก ไม่ว่าใครล้วนมีความลับ เขาไม่พูดก็แสดงว่าไม่อยากให้พวกเขารู้ แต่ก่อนหน้านี้เขาเก็บซ่อนไว้ เหตุใดพอถึงข้างในนี้แล้วจึงแสดงฝีมืออกมา? หรือเขาไม่กลัวว่าพวกเขารู้?
ไม่เพียงปี้ซานกับชายไว้หนวดที่สังเกตเห็น แม้แต่พวกเหลยเซียวก็สังเกตเห็นด้วยเช่นกัน เดิมทีพวกเขาเพียงอยากดูแลหมายเลขเก้าให้มากหน่อย หากเขามีอันตราย
