านี้ ทุกคนล้วนหันไปดูเหตุการณ์ข้างหน้า
“เกิดอะไรขึ้น?” ชายคนหนึ่งในกลุ่มถามขึ้น เขาไม่เข้าใจ เหตุใดพวกเดียวกันจึงสู้กันเอง?
หมายเลขหนึ่งหรี่ตา จ้องชายฉกรรจ์ที่ลุกขึ้นหลังจากถูกเขาถีบกระเด็น แต่ไม่พูดอะไร
“เขาเล่นสกปรกลับหลัง หมายทำร้ายหมายเลขเก้า” เหลยเซียวพูดพร้อมขมวดคิ้ว เหตุการณ์นั้นเขาเองก็เห็น
ครั้นได้ยินอย่างนั้น ทุกคนสีหน้าไหวระริก ต่างหันไปมองชายฉกรรจ์คนนั้นพร้อมกัน ที่แท้ก็อย่างนี้เอง เดาว่าเขาคงไม่ยอมรับหมายเลขเก้ากระมัง! ถึงได้คิดจะฆ่าหมายเลขเก้า
ขณะที่ทุกคนกำลังคิดอย่างนั้น ก็เห็นเด็กหนุ่มในชุดกระชับตัวก้าวออกมาข้างหน้า เขาเดินทีละก้าวๆ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าชายฉกรรจ์ “อยากฆ่าข้าหรือ? ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งหนึ่ง”
เฟิ่งจิ่วในตอนนี้ สีหน้าเรียบเฉย ไม่เหลือเค้าความใสซื่อและทึ่มทื่อเหมือนตอนปกติ เขาดูต่างไปจากเดิม ทั่วร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย ทำให้ทุกคนอดตะลึงและประหลาดใจไม่ได้
มีเพียงชายฉกรรจ์ที่ถูกความแค้นบังตา เขาเห็นเด็กหนุ่มเดินเข้ามาอย่างไม่กลัวความตาย จึงคำรามเสียงดัง กำหมัดเหวี่ยงออกไป หมัดนั้นใช้พลังของผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังทั้งหมด พลังอันร้ายกาจพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง คล้ายต้องการจะสังหารอีกฝ่ายให้ตายในหมัดเดียว
ปี้ซานที่เห็นเหตุการณ์ตกใจ ทำท่าจะก้าวเข้าไป แต่ก็ถูกห้ามไว้ก่อน
