้ากระมัง?” พวกเขาเห็นพวกเหลยเซียวเอาแผนที่ออกมาดูแต่แรกแล้ว กลับนึกไม่ถึง แผนที่ตกมาอยู่กับพวกเขาทั้งสองผืน
“ถูกต้อง”
เหลยเซียวตอบ เขาไม่พูดอะไรอีก กระทั่งมาถึงตรงหน้าแหล่งน้ำ ทุกคนนั่งพักผ่อนด้วยกัน เพียงแต่ผ่านไปไม่นาน ชายสามสี่คนหันมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง
ปี้ซานกับเห้อเซิ่งมองหน้ากันแวบหนึ่ง ลุกขึ้นเดินไปสำรวจรอบๆ เฟิ่งจิ่วเห็นอย่างนั้น ก็เดินตามพวกเขาไปด้วย ครั้นมาถึงจุดที่อยู่ข้างหน้าหน่อย ก็พบว่าที่แท้มีคนที่มาถึงที่นี่ก่อนพวกเขาก้าวหนึ่ง
ยามเห็นชายฉกรรจ์ที่นั่งอยู่ข้างแหล่งน้ำ ปี้ซานกับเห้อเซิ่งมองหน้ากันแวบหนึ่ง ประกายตกตะลึงในดวงตาปิดไม่มิด
………………………………….
ตอนที่ 1840 ชี้แนะ
พวกเขามีแผนที่อยู่ในมือ หนำซ้ำยังรวมกลุ่มกันจึงมาถึงที่นี่ได้ คนคนนี้กลับอยู่ลำพัง อีกทั้งยังมาถึงแหล่งน้ำก่อนพวกเขาหนึ่งก้าว จากจุดนี้ก็เห็นถึงความไม่ธรรมดาของเขาแล้ว
ชายคนนั้นสัมผัสได้ถึงตัวตนของพวกเขา ตวัดสายตามองมาที่พวกเขา แต่ไม่นานก็ละสายตาออกไป ไม่สนใจพวกเขาอีก เพียงหยิบกระบอกไผ่ที่ไม่รู้ตัดมาจากที่ใดออกมาตวงน้ำ ทำท่าจะออกเดินทางต่อ
ครั้นเห็นอย่างนั้น ปี้ซานกับเห้อเซิ่งรีบตะโกนเรียกเขาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “สหายท่านนี้ ช้าก่อน” ทั้งสองตามไป
เฟิ่งจิ่วที่อยู่ด้านหนึ่งกลับลอบพิจารณาชายคนนั้นอย่างเงียบๆ ประกายชื่นชมพาดผ่านดวงตาอย่างปิดไม่มิด ชายฉกรรจ์ผู้นี้มีความสามารถจริงๆ ดูเหมือนอายุราวสามสิบกว
