ากความลนลานทั้งสิ้น ฝีเท้าก็เป็นฝีเท้าที่เห็นได้ทั่วไป หากจะให้บอกว่ามีจุดใดพิเศษ เช่นนั้นก็คงเป็นเรื่องที่เขาวิ่งเร็วกว่าคนอื่น
จะพูดหรืออธิบายอย่างไรดี?
เขาไตร่ตรอง จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ใช่แล้ว ท่าทางของเด็กหนุ่มตอนนี้เหมือนกระต่ายที่ตกใจกลัว และกำลังวิ่งหนีเตลิดไปทั่วทิศภายใต้กรงเล็บของเสือ
“กรรซ์!”
เสือปีศาจดวงตาแทบลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง เสียงคำรามเดือดดาลเกรี้ยวกราดขึ้นเรื่อยๆ ดังก้องขึ้นเรื่อยๆ ลึกๆ ข้างในรู้สึกถึงความล้มเหลว ยิ่งมีเพลิงโทสะแผดเผาในใจ
เจ้ามนุษย์สมควรตาย! เจ้าเด็กบัดซบ! วิ่งเร็วกว่ากระตายเสียอีก! มันไม่เชื่อหรอกว่าจะตามเขาไม่ทัน!
“อ๊าก! ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย…อย่ากัดข้า อย่ากัดข้านะ…”
เฟิ่งจิ่ววิ่งหนีพร้อมกับตะโกนด้วยความแตกตื่น ท่าทางหอบกระหืด ความเร็วก็ดูเหมือนจะลดลง เสื้อสีเขียวโบกสะบัดกลางสายลม เสือปีศาจด้านหลังกระโจนตัวเข้ามา เกือบจะกัดชายเสื้อได้แต่กลับกัดไม่โดน ตรงกันข้ามงับโดนแค่ดินทราย มันจึงยิ่งคลุ้มคลั่ง
“กรรซ์!”
มนุษย์! ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!
เฟิ่งจิ่วที่กำลังวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงคล้ายสะดุดก้อนหิน ล้มคะมำไปข้างหน้าท่ามกลางดินทราย ขณะเดียวกัน เสือปีศาจข้างหลัง
