และเหี้ยมเกรียม เสียงกระบี่และดาบกระทบกันดังขึ้นข้างหู รวมถึงเสียงคำรามต่ำด้วย
ถุงดำที่คลุมหัวถูกคนดึงออก เธอจึงได้เห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน
นั่นเป็นลานสนามที่กว้างใหญ่มาก พื้นดินปกคลุมไปด้วยทรายเหลือง ไม่มีใบไม้ต้นหญ้าสีเขียวให้เห็นเลยแม้แต่น้อย รอบๆ ลานกว้างมีกรงเหล็กหลายกรงวางล้อมไว้ ข้างในขังสัตว์ร้ายที่กำลังหลับใหลอยู่ และในอีกด้านของลานกว้าง ชายหลายคนกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น
คนพวกนั้นบางคนก็เป็นเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปี บางคนก็เป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปี แล้วก็มีชายฉกรรจ์อายุประมาณสามสิบ มีหลากหลายช่วงอายุ ทว่ามีความระแวดระวังและเหี้ยมโหดที่เหมือนกัน
สำหรับเธอที่จู่ๆ ก็มาโผล่ที่นี่ คนพวกนั้นหรี่ตาจ้องพิจารณาเธอด้วยสายตากระหายเลือด จากนั้นจึงค่อยละสายตาออกไปอย่างเย็นชา
“ไป!”
ชายชุดดำสองคนที่อยู่ข้างๆ ผลักเขา เธอทำได้เพียงตามเขาไป เดินตามชายชุดดำสองคนนั้นผ่านลานกว้างแห่งนี้ด้วยหน้าตาหวาดกลัว มาถึงเรือนที่ด้านหลังติดกับภูเขาหลังหนึ่ง
เรือนเรียบง่ายหลังหนึ่ง แต่กลับเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่อยู่ในนี้ นอกจากผู้ฝึกวิชามารร่างกายกำยำสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก คนในเรือน เหมือนจะมีพลังที่ลึกล้ำยากหยั่งถึงยิ่งกว่า
“ผู้อาวุโสกุ่ย มีเด็กมาใหม่หนึ่งคนขอรับ” ชายชุดดำสองคนที่จับตัวเธอยืนคารวะอย่างนอบน้อมอยู่หน้าประตู หากไม่ได้รับอนุญาตจากคนข้างใน พวกเขาไม่แม้แต่จะกล้าเข้าไปด้วยซ้ำ
“ไหนว่าได้คนครบแล้ว
