นั้นแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองคนเฝ้าประตู “เขามากับข้า”
“ที่แท้ก็อาวุโสถาน” คนเฝ้าประตูสองคนรู้จักผู้มา ครั้นเห็นว่าเป็นอาวุโส จึงคารวะ มองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง จากนั้นก็ถอยไปยืนด้านหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น มองชายชราชุดเทาด้วยความประหลาดใจ
“ไปเถิด!” ชายชราเอ่ย ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปข้างใน
เห็นอย่างนั้น เธอกลับไม่พูดอะไร เดินตามเขาเข้าไปข้างใน แค่เข้ามาข้างใน นึกไม่ถึงจะยุ่งยากเพียงนี้ จะเข้ามาในนี้ยังต้องมีกฎเกณฑ์อะไรด้วยหรือ? แล้วชายชราผู้นี้เป็นใคร? เหตุใดต้องช่วยเธอ?
“หอรวมสมบัติเป็นสถานที่ที่ใช้สิ่งของแลกสิ่งของ จะเข้ามาข้างในนี้ก็ไม่ได้มีกฎเกณฑ์อะไร เพียงแต่พวกที่ชอบดูแคลนคนอื่นจนเคยชินเป็นนิสัย เห็นเจ้าไม่มีสมบัติติดตัว แล้วยังแต่งกายธรรมดา จึงไม่ให้เจ้าเข้ามา”
ชายชราราวกับรู้ว่าเฟิ่งจิ่วกำลังคิดอะไร พอเข้ามาข้างในก็อธิบายให้เธอฟัง เขาหยุดเดิน หันมองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างๆ เหลือบมองตะกร้าสมุนไพรบนหลังเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนกล่าว “เจ้าเป็นคนเก็บสมุนไพรกระมัง! อยากเห็นอะไรก็ดูได้ตามสบาย ผู้เฒ่ายังมีธุระ ขอตัวก่อน”
เขาเองก็ไม่ถามชื่อเสียงเรียงนามของเฟิ่งจิ่ว และไม่ได้บอกเฟิ่งจิ่วว่าเขาเป็นใ
