ลาดใจ “เร็วปานนี้เชียวหรือ? พวกเราอยู่ที่นี่กลับไม่เห็นความเคลื่อนไหวอะไรเลย ไหนว่าเป็นยาระดับหกอย่างไรเล่า? เหตุใดจึง…”
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าโดยสัญชาตญาณ ยังคงเงียบสงบดังเดิม จึงอดครุ่นคิดไม่ได้ หรือว่าเด็กหนุ่มคนนั้นมียาแก้พิษอยู่แล้ว? ไม่เช่นนั้น หากยาระดับหกกลั่นเสร็จแล้ว จะไม่มีความเคลื่อนไหวใดเลยได้อย่างไรกัน?
ทั้งสองลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมกัน ตั้งใจจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ขณะเดียวกัน ณ ยอดเขาที่เซียนหยวนชิงอยู่ มู่หรงอี้เซวียนกำลังแนะนำเฟิ่งจิ่วให้เขา “ท่านอาจารย์ เขาก็คือเฟิ่งจิ่ว ครั้งนี้โชคดีที่มีนานง ท่านถึงได้ปลอดภัย”
เซียนหยวนชิงมองเฟิ่งจิ่วพลางพยักหน้า “ขอบใจมาก ข้าเคยได้ยินอี้เซวียนพูดถึงเจ้า นึกไม่ถึง กลับได้พบกันในสถานการณ์เช่นนี้”
“ท่านเซียนเพิ่งฟื้น ร่างกายยังอ่อนแรงอยู่มาก พักผ่อนก่อนเถิด! พักฟื้นสักระยะหนึ่ง ร่างกายจะค่อยๆ ดีขึ้นเอง” เฟิ่งจิ่วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม
“ได้” เซียนหยวนชิงเพิ่งฟื้น ร่างกายยังอ่อนแรงอย่างที่เธอพูดจริงๆ เขาพูดเพียงไม่กี่ประโยค ก็หลับไปอีกครั้ง
มู่หรงอี้เซวียนกับเฟิ่งจิ่วเดินออกมา ครั้นถึงข้างนอก เฟิ่งจิ่วก็ยื่นยาขวดหนึ่งให้มู่หรงอี้เซวียน “ยาในนี้กินวันละหนึ่งเม็ด หลังจากสามวันให้กินยาปรับลมปราณอื่นก็ได้แล้ว ตอนนี้พิษแก้หมดแล้ว คนก็ไม่เป็นไรมากแล้ว เรื่องที่ข้ารับปากท่านถือว่าทำสำเร็จแล้ว”
“ขอบใจมาก ครั้งนี้ขอบใจเจ้ามากจริงๆ” เขาซ
