ไม่ว่าไปที่ใด ล้วนเป็นคนที่โดดเด่นสะดุดตากว่าคนอื่นเสมอ และอาจารย์ของคนเหล่านี้ รวมถึงคนระดับเจ้าเขาของแต่ละยอดเขา ก็มิใช่คนธรรมดาแน่นอน
ยามนี้ เซียนหยวนชิงแห่งสำนักบุปผาเซียนถูกคนลอบวางยาพิษร้ายแรงจนชีวิตตกอยู่ในอันตราย เรื่องนี้แม้สำนักบุปผาเซียนมีใจปกปิด แต่ก็มิอาจห้ามข่าวไม่ให้ข่าวกระจายออกไปได้
แทบจะในทันทีที่ข่าวกระจายออกไป บ้างก็เสียดาย บ้างก็ทอดถอนใจ บ้างก็ลอบยินดี
เซียนเหล่านั้นล้วนเป็นดั่งภูเขาไท่ซานของสำนัก หากเสียใครไปคนใดคนหนึ่ง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าจะกระทบกับสำนักบุปผาเซียนขนาดไหน และจากที่พวกเขารู้มา เซียนหยวนชิงผู้นี้ไม่ได้มีศิษย์ใต้เก้าอี้มากมายเหมือนเซียนคนอื่นๆ เขามีศิษย์เพียงคนเดียว ชื่อมู่หรงอี้เซวียน
ค่ำคืนนี้ ณ ยอดเขาหนึ่งในสำนักบุปผาเซียน เหล่าเจ้าเขาจากแต่ละยอดเขาและเจ้าสำนักล้วนรวมตัวกันอยู่ที่นี่ แต่ละคนสีหน้าเคร่งเครียด ส่งผลให้บรรยากาศในจวนถ้ำแห่งนี้กดดันไปด้วย
“แจ้งข่าวให้ศิษย์ของเซียนหยวนชิงทราบแล้วหรือยัง?” เจ้าสำนักมองทุกคน ก่อนจะถามขึ้น
“สองชั่วยามก่อนก็แจ้งไปแล้ว เพียงแต่ ตอนนี้ยังไม่เห็นกลับมา” ชายผู้หนึ่งตอบ
“มู่หรงอี้เซวียนผู้นี้เหตุใดในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ก็ยังไม่กลับมาอีก? ค่ายกลเคลื่อนย้ายของสำนักเราอย่างมากใช้เวลาครึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว ตอนนี้กลับยังไม่เห็นเงาคน ใช้ได้เสียที่ไหน!” เซียนผู้หนึ่งที่ค่อนข้างสนิทกับเซียนหยวนชิงตำหนิด้วยสีหน้า
