บคำ มองเธอที่อยู่ตรงหน้า เพียงกำชับว่า “ไปถึงที่นั่นแล้วต้องระวังตัวให้มาก ทำอะไรอย่าเอิกเกริกเป็นที่สะดุดตา ทุกอย่างต้องทำเงียบๆ เข้าไว้ อย่าทำตัวเป็นที่ดึงดูด”
เขาไม่ได้ห้ามเธอ ประการแรกเพราะเธอตัดสินใจแล้ว ประการที่สองมู่หรงอี้เซวียนช่วยท่านปู่และท่านย่าของเธอ ตอนนี้เขายังคุกเข่าขอร้อง ไม่กี่วันก่อนเธอเพิ่งบอกว่าภายหน้าหากมีเรื่องใดเธอจะต้องช่วยเหลืออย่างแน่นอน หากเธอไม่ไป ภายหน้าเรื่องนี้จะต้องกลายเป็นอุปสรรคในการฝึกบำเพ็ญตนของเธอแน่นอน
แม้จะเพิ่งได้พบหน้าและอยู่ด้วยกันไม่นาน เห็นนางต้องจากไปอีกครั้งย่อมอาลัยอาวรณ์ แต่เขารู้แต่แรกแล้ว นางไม่ใช่หญิงสาวธรรมดา ย่อมเทียบกับหญิงสาวธรรมดาไม่ได้ เขารู้นานแล้ว หลายเรื่องที่นางทำได้ด้วยตนเอง นางจะไม่มีวันพึ่งพาคนอื่น
ทว่าตอนนี้ สิ่งที่เขากังวลก็มีเพียง เธอไปถึงที่นั่นแล้วจะปลอดภัยหรือไม่?
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มออกมา เอื้อมมือโอบเอวเขา “อืม ข้ารู้ ท่านวางใจได้ ข้าไปถึงที่นั่นแล้วจะคิดถึงท่านด้วย หากท่านสะสางเรื่องทางนี้เสร็จเมื่อใด ก็ไปหาข้านะ! ข้าจะรอท่านอยู่ที่นั่น”
เขาลูบแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ “ไปกันเถิด! ข้าไปข้างหน้ากับเจ้า”
เฟิ่งจิ่วจูงปล่อยให้เขาจูงมือไปที่ตำหนักข้างหน้า ในตำหนัก พวกตู้ฝานกับกวนสีหลิ่นล้วนมาถึงแล้ว แม้แต่ท่านปู่กับท่านย่าของเธอก็มาถึงแล้ว ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเล่าทุกอย่างให้พวกเขาฟัง
“เร
