้าวของเดี๋ยวนี้ แล้วรีบพาซู่ซีกลับไปทันที” พูดจบ เขาก็รีบเดินเข้าไปในบ้านอย่างกระวีกระวาด “ซู่ซี! ซู่ซี! รีบเก็บข้าวของเร็วเข้า พวกเราจะกลับกันแล้ว!”
อยู่ที่นี่มานาน ถึงแม้มู่หรงอี้เซวียนจะสั่งให้คนส่งข่าวไปแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะได้รับหรือไม่ อย่างไรพวกเขากลับไปดูหน่อยดีกว่า อีกทั้งลูกชายของเขาก็ยังอยู่ที่นั่นด้วย ลูกเขายังเด็กมาก พวกเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ ลูก เขาจึงไม่อาจวางใจ
ซู่ซีที่อยู่ข้างในได้ยินจึงเดินออกมาดู เห็นมู่หรงอี้เซวียนอยู่ตรงนั้น จึงพยักหน้าให้เขา “คุณชายมู่มาแล้วหรือ” เพิ่งจะพูดจบ นางก็ถูกเฟิ่งซานหยวนลากเข้าบ้าน
“อี้เซวียนบอกว่าตอนนี้แม่หนูเฟิ่งอยู่ที่จักรวรรดิเซวียนหยวน พวกเรารีบกลับไป จะได้ไม่คลาดกับนาง”
ได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าของซู่ซีปรากฏรอยยิ้ม “ได้ เช่นนั้นพวกเรารีบออกเดินทางกัน” พวกเขามีข้าวของไม่มาก เก็บไม่นานก็ออกเดินทางได้เลย
พอนึกถึงลูกชายของนางที่อยู่ทางนั้น ยามนี้ได้ยินว่าจะกลับไปแล้ว นางรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น นี่ก็ไม่ได้เจอลูกชายมานานมากแล้ว ลูกของนางกำลังอยู่ในวัยเติบโต ยามนี้คงจะโตขึ้นไม่น้อยแล้วกระมัง?
มู่หรงอี้เซวียนเห็นพวกเขาเข้าไปเก็บของไม่นานก็ออกมา จึงก้าวเข้ามา “ท่านปู่เฟิ่ง ข้าจะส่งพวกท่านกลับไปเอง!” ไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ เขาเองก็อยากไปเยี่ยมนาง ดูว่านางเป็นอย่างไรบ้าง
“นี่มัน…” เฟิ่งซานหยวนลังเลเล็กน้อย ถามว่า “นี่มันจะดีหรือ? จะทำให้เจ้าเ
