้ม
เมื่อฝึกวิทยายุทธ์จนถึงระดับเซียนเหิน ความตายถือเป็นเรื่องไกลตัวพวกเขามากแล้ว ทว่า ยามที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้เช่นนี้ เขาจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ความตาย ไม่ได้เป็นเรื่องไกลตัวพวกเขาเลยสักนิด
เห็นเฟิ่งจิ่วในชุดแดงถือกระบี่คมพยับเหาะมาทางเขา ในเสี้ยวนาทีนี้ สมองของเขามีเรื่องราวมากมายผุดขึ้นมา สุดท้าย เขาไม่ได้หนี เพียงทิ้งตัวลงจากกลางอากาศ แล้วคุกเข่าลงกับพื้น
“ยะ อย่าฆ่าข้า ขะ ข้าจะเคารพเจ้าในฐานะนายของข้า!”
ยามเอ่ยประโยคนี้ออกไป สายตาเขาเต็มไปด้วยแววตากริ่งเกรงและหวาดกลัว ใช่แล้ว เขากลัวตาย ยิ่งฝึกวรยุทธ์จนถึงระดับนี้ เขาก็ยิ่งกลัวตาย เขามีทุกอย่างที่ชั่วชีวิตของคนมากมายไม่อาจมี อำนาจ ตำแหน่ง รวมถึงชื่อเสียง เขาไม่อยากตายไปทั้งอย่างนี้ ไม่อยากให้ลูกหลานในราชวงศ์ถูกสังหารจนสิ้น ฉะนั้น เขาทำได้เพียงก้มหัวอ้อนวอน เคารพเฟิ่งจิ่วเป็นนายเท่านั้น
เพราะเขารู้ ว่านี่เป็นเพียงทางรอดเดียวที่เขามี หากทำเช่นนี้ บางทีเขาอาจมีโอกาสรอดชีวิต จักรวรรดิบุริมฉายของเขา จะได้ไม่ต้องล่มสลายด้วยมือของเขา และตกอยู่ในสถานการณ์วุ่นวายเหมือนจักรวรรดินทีแดง
กระบี่คมพยับชี้ไปที่หว่างคิ้วของผู้ครองแคว้นจักรวรรดิบุริมฉาย ขอเพียงขยับไปข้างหน้าอีกเพียงนิดเดียว ก็สามารถปลิดชีพเขาได้แล้ว ทว่า กระบี่คมพยับในมือเฟิ่งจิ่วกลับหยุดนิ่งในเวลานี้
เธอมองเขา ยักคิ้วเล็กน้อย “เจ้าว่าอย่างไรนะ?”
“ข้าบอกว่า ข้ายินยอมเคารพเจ
