แก่คนนั้นโบกมือไล่
“ขอทานจากไหนกัน? ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่ามาขวางทางทำมาหากินของข้า ไป รีบไปเสีย!”
เถ้าแก่คนนั้นเห็นขอทานใส่เสื้อผ้าทั้งเก่าและขาด อีกทั้งร่างกายก็ผ่ายผอม ดูท่าทาง เดาว่าค้นทั่วตัวก็ยังไม่เจอของมีค่า จึงรีบโบกมือไล่คนออกไป
“โธ่ ท่านอย่าเพิ่งไล่กันสิ! ข้ามาซื้อของ ข้ามีเงิน ท่านวางใจได้” เธอหลบหลีกไป พลางยื่นกระดาษไปข้างหน้า “ของในนี้หากหามาครบ ท่านไม่เสียเปรียบแน่นอน”
เถ้าแก่มองเขาด้วยสายตาเคลือบแคลง รับใบรายกานไปดู ครั้นเห็นก็เดือดดาล ด่าทันใด “เจ้าเด็กเวร! ยังกล้าบอกว่าไม่ได้มาป่วนข้า? ยาทิพย์ในใบรายการนี้จะเอาเท่าใดนะ? หนึ่งคันรถ? แต่ละอย่างเอาหนึ่งคันรถ? ไอ้คนชั้นต่ำ อย่ามาขวางทางธุรกิจข้า! ไสหัวไป! ถ้ายังไม่ไปข้าจะให้คนมาไล่เจ้าออกไป!”
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วจนใจ ทำได้เพียงเก็บใบรายการ “มีงานกลับไม่ยอมทำ ช่างเป็นตาเฒ่าหัวโบราณเสียจริง” เธอส่ายหน้าพลางเดินออกจากร้าน เริ่มลงมือจากร้านขายยาร้านเล็กๆ ก่อน รวบรวมยาที่ต้องการจากร้านขายยาเหล่านั้น
เพียงแต่ ถึงอย่างไรของในร้านขายยาเล็กๆ เหล่านั้นก็มีไม่มาก ยาหลักบางส่วนก็มีเพียงพอสำหรับคนสิบกว่าคนเท่านั้น เห็นอย่างนั้น เธอจึงมุ่งเป้าไปที่ตลาดมืดของเมืองนี้
“ดูท่าคงต้องไปตลาดมืดสักครั้งแล้ว” เธอยังต้องเก็บตัวฝึกวรยุทธ์อีก จะเสียเวลากับการหายาทิพย์มากไม่ได้ วิธีที่เร็วที่สุดก็คือไปหาผู้ดูแลตลาดมืดของที่นี่ ให้เขาห
