ออกมาแล้วพุ่งเข้ามา พวกคนข้างหลังพลันลงมือตาม พุ่งตัวเข้ามาข้างหน้า ทว่า ในตอนนี้เอง เหล่าชายชุดดำที่พุ่งตัวเข้ามาพลันหน้าเปลี่ยนสี ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม รู้สึกเพียงหน้ามืด ร่างกายอ่อนแรงล้มลงไปทันที
“พลั่ก!”
เฟิ่งจิ่วไม่รู้เอาผลไม้มาจากที่ใด เธอยืนกัดผลไม้กินเสียงดับกรอบแกรบ มองดูพวกคนที่ล้มลงไปบนพื้น แล้วแค่นเสียงเยาะหยัน เดินเข้าไปเตะร่างกายของพวกเขา ตวัดปลายเท้าเกี่ยวเอาถุงฟ้าดินบนตัวของพวกเขามา จากนั้นก็เดินออกจากตรอกเล็ก
เมื่อปรากฏตัวต่อหน้าประตูตลาดมืดอีกครั้ง เฟิ่งจิ่วเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ปกปิดใบหน้าเล็กน้อย ไม่เหลือเค้าหน้าตาเดิม ไม่ถึงกับหล่อเหลา แต่เพราะสวมอาภรณ์สีขาวทั้งตัว กลับดูมีสง่าราศี ขับเน้นให้ดูเหมือนคุณชายจากตระกูลสูงอยู่บ้าง
พัดพับในมือเธอถูกกระตุกเปิดดังพรึบ มือข้างหนึ่งเอาไพล่หลัง อีกมือขยับพัดเบาๆ เดินเข้าไปในตลาดมืดด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ คนในตลาดมืดรีบพากันต้อนรับอย่างเป็นมิตร พาเธอเข้าไปข้างใน
“ผู้นำตระกูลหวัง ไม่เจอกันนาน เชิญข้างในๆ” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งประสานมือเดินเข้ามา ทักทายแขกที่เข้ามาในตลาดมืด พลางมองไปรอบๆ ครั้นเห็นคุณชายชุดขาวที่ถือพัดยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านหนึ่ง ก็หยุดมองสักครู่แล้วจึงเดินเข้าไปหา
………………………………….
