มาจากข้างเอวสองเม็ด แล้วกลืนลงท้องไปคนละหนึ่งเม็ด
ประมาณครึ่งก้านธูปผ่านไป เนื้อตัวของทั้งสองเต็มไปด้วยตุ่มสีแดง ก่อนจะร้องสุดเสียง “โอ๊ย! ทรมานจัง ทรมาน…” ทั้งสองลงไปกลิ้งกับพื้น แล้วร้องไห้คร่ำครวญเสียงดัง
“เกิดอะไรขึ้น!” คนข้างนอกเดินมาตรวจสอบ เห็นเด็กอายุห้าหกขวบนั่งยองอยู่ฝั่งหนึ่งของกรงเหล็ก อีกฝั่งเด็กสองคนกำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น ผิวนอกร่มผ้าที่สามารถมองเห็นได้ ล้วนเต็มไปด้วยตุ่มสีแดง
“เจ้าเด็กบ้าสองคนนี้ทำไมถึงมีตุ่มสีแดงได้?” ชายที่ถือแส้ไว้ในมือพูดด้วยความสงสัย
อีกคนบอกว่า “เหตุใดจุดแดงนั่นดูเหมือนไข้ทรพิษเลยเล่า? เจ้าเด็กบ้าสองคนนี้คงไม่ได้เป็นไข้ทรพิษหรอกกระมัง?” ขณะกล่าว ก็อดถอยหลังไม่ได้
ชายคนนั้นได้ยินเขาพูดอย่างนี้ก็ตกใจ รีบถอยหลังไปสองสามก้าว “ไข้ทรพิษ? เช่นนั้นหากแพร่เชื้อให้เด็กพวกนั้น กลับไปเราจะอธิบายกับเบื้องบนอย่างไรเล่า?”
“เอาตัวเจ้าเด็กสองคนนั้นไปขังในห้องเก็บฟืนข้างหลังก่อน แล้วหาหมอไปตรวจดูว่าใช่ไข้ทรพิษหรือไม่”
ทั้งสองปรึกษากันแล้วก็เรียกคนงานชายอีกสองคนมา ให้หามหยางหยางกับเสี่ยวเฟิ่งเย่ที่อยู่ในกรงเหล็กออกมา จากนั้นก็พาไปขังไว้ในห้องเก็บฟืนข้างหลัง
ทั้งสองถูกโยนเข้าไปในห้องเก็บฟืนก็ร้องโอดครวญอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นคนเดินห่างออกไป จ้าวหยางก็เดินเข้ามาประคองเสี่ยวเฟิ่งเย่ “ลุกขึ้นมาขอรับ พวกเราหาวิธีหนีไปจากที่นี่กัน”
เสี่ยวเฟิ่งเย่มองรอบๆ ห้องเก็บฟืน
