แข็งแกร่งขนาดนี้อยู่นี่นา!” ฮุยหลางไม่เข้าใจ อำนาจของตำหนักยมราชยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ฐานทัพก็ซ่อนตัวอย่างระวัง กลับถูกคนพวกนี้สืบเจอได้
รู้ดีว่าตำแหน่งฐานทัพของพวกเขาอยู่ที่ใด บอกได้เพียงว่าในหมู่พวกเขามีหนอนบ่อนไส้ ไม่เช่นนั้นคงทำไม่ได้ถึงขนาดนี้
ในตำหนัก เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองคนบนเตียงค่อยๆ ตื่น นาทีที่เขาลืมตา ดวงตาสองคู่สบประสานกัน ทั้งสองเงียบงัน สุดท้าย ยังคงเป็นผู้ครองแคว้นบนเตียงเอ่ยปากก่อน
“เจ้ากลับมาแล้วหรือ? เดินทางราบรื่นดีหรือไม่?”
ได้ยินเสียงอ่อนแรงนั่น นัยน์ตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อไหวระริก ไม่ตอบเขา กลับถามว่า “รู้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใดเล่นงานท่าน?”
“ไม่ใช่คนคนของแปดจักรวรรดิใหญ่”
ผู้ครองแคว้นตอบ หรี่ตาเล็กน้อย ราวกับภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังคงชัดเจน “วิชาของคนพวกนั้นประหลาดมาก อีกทั้งวรยุทธ์ก็ลึกล้ำมาก ทักษะไม่ธรรมดา ข้าเดาว่าเป็นคนจากกลุ่มอำนาจแถบเหนือแม่น้ำ”
ได้ยินอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกเราไม่เคยคบค้าสมาคมกับคนพวกนั้น เหตุใดจู่ๆ พวกเขาจึงโจมตีเรา?”
“อีกฝ่ายต้องการล้มราชวงศ์เซวียนหยวนของเรา นอกจากจะต้องการล้างแค้นแล้วยังมีสิ่งใดได้อีกเล่า? คนพวกนั้นไม่ได้สนใจจักรวรรดิทางนี้เท่าใดนัก ในเมื่อไม่ได้สนใจนัก เช่นนั้นก็เหลือเพียงทำเพื่อล้างแค้นเท่านั้น” เสียงของผู้ครองแคว้นเชื่องช้ามาก เขาพูดหนึ่งคำหยุดหนึ่งคำ
วรยุทธ์ของเขาถูกทำลาย พลังวิญญาณสูญสิ้น แก่นพลัง
