้าเป็นพ่อของเฟิ่งชิงเกอ เดาว่าลูกสาวของเจ้าแม้ตายก็ยังตายตาไม่หลับ ครอบครัวของนาง เห็นตัวประหลาดที่ฆ่านาง และยึดร่างของนางไปเป็นเหมือนลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน เจ้าว่า ลูกสาวของเจ้าจะตายตาหลับได้อย่างไรเล่า?”
“ไม่ต้องพูดแล้ว! หุบปาก!” เฟิ่งเซียวดวงตาแดงก่ำ ตะคอกด้วยความเดือดดาล ร่างกายของเขากำลังสั่นเทา หัวใจของเขากำลังหวาดกลัว ไม่กล้าเชื่อว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะเป็นความจริง
แต่ทุกประโยคที่คนคนนั้นพูด กลับฟาดลงที่กลางใจเขาเหมือนสายฟ้า ทำให้เขาหวาดหวั่น ทำให้เขารู้สึกยากรับไหว ถ้าหาก ถ้าหากทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความจริง…
“พรวด!”
เลือดลมตีกัน หัวใจสะท้านไปทั้งดวง ภายใต้แรงสะเทือนอันรุนแรงนี้ อารมณ์ของเขาได้รับการกระทบกระเทือน เลือดตีขึ้นมาที่ลำคอ และพุ่งออกจากปาก ตัวเขาซวนเซไปข้างหลัง รู้สึกเพียงผืนฟ้าและแผ่นดินหมุนคว้างจนมิอาจยืนให้มั่นคงได้ สุดท้ายก็ล้มลง
“หึๆ เรื่องนี้น่าสนใจมากใช่ไหมเล่า? พวกข้าสืบเจอ และวิเคราะห์แล้วก็คิดว่าเรื่องนี้น่าสนใจมากจริงๆ”
คนคนนั้นเดินย่างกรายเข้ามาทีละก้าวๆ บอกว่า “พวกเจ้าคิดว่าพวกข้าไม่รู้เรื่องที่คนของตำหนักยมราชและองครักษ์ประจำตระกูลเฟิ่งทำงั้นหรือ? เปล่าเลย พวกข้ารู้แต่แรกแล้วว่าพวกเขาฆ่าคนของเรา และให้พวกเขาเข้ามาแทนที่เพื่อที่จะแฝงตัวเข้ามาในหมู่พวกเรา เพียงแต่ นายของข้าแค่ขี้คร้านจะถือสาพวกเขาก็เท่านั้น
พวกเจ้าเองก็เป็นเพียงมดตัวเล็กๆ น่ารำคาญที่เขาเล่นด้
