ลั่ก!”
ทันใดนั้น นางถูกพุ่งชนจนล้ม กลิ้งไปกับพื้น กระแทกกับเศษหิน ยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกพาตัวไปอีกด้านหนึ่ง เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นที่ข้างหู
“ไปเร็ว!”
เฟิ่งซานหยวนผลักนาง ให้นางรีบหนีไป “รีบไป!”
“ไป? หึๆ พวกเจ้าหนีไม่รอดหรอก” ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินสองคนค่อยๆ บีบเข้ามาจากด้านหน้าและด้านหลัง สายตากระหายเลือดจ้องพวกเขาสองคน ส่วนปู่ของเจ้าหยางที่เมื่อครู่ปัดป้องกระบี่แทนเฟิ่งซานหยวน ได้ถูกสังหารโดยกระบี่คมไปแล้ว
ยามนี้ ข้างกายเฟิ่งซานหยวนและซู่ซี เหลือเพียงพ่อแม่ของเจ้าหยางเพียงสองคนเท่านั้น เหล่าองครักษ์วังหลวงและองครักษ์ประจำตระกูลเฟิ่งที่เดิมทีคอยปกป้องพวกเขา ล้มตายไประหว่างปกป้องพวกเขาแล้ว ไม่มีใครรอดแม้แต่คนเดียว…
“เราหนีไม่รอดแล้ว เขตอาคมขังเราไว้ในนี้ แม้จะไม่มีเขตอาคม ก็ไม่อาจหนีไปจากเงื้อมมือของคนพวกนี้ได้” ซู่ซีไม่หนีไป แต่ยืนอยู่ข้างกายเฟิ่งซานหยวน “แม้ตาย ข้าก็จะตายอยู่กับเจ้า!”
ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินสองคนนั้นมองพวกเขาอย่างนึกสนุก ห่างออกไปไม่ไกลยังมีพวกเขาอีกหลายคนห้อมล้อมอยู่กลางอากาศ คนพวกนั้นไม่ได้เข้ามา เพราะในสายตาพวกเขา คนพวกนี้อ่อนแอเกินไป พวกเขาอ่อนแอจนพวกเขาสามารถใช้นิ้วเดียวบี้ให้แบนได้ ให้พวกเขามากันมากมายขนาดนี้เพียงเพื่อล้มล้างราชวงศ์เล็กๆ อย่างนี้ เปลืองแรงเกินไปแล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาเหนือความคาดหมายก็ยังมีอยู่บ้าง คนที่นี่แต่ละคนทุ่มเทชีวิตเพื่อปกป้องเจ้า
