ว่าพี่สาว เอาเป็นว่าอย่างไรข้าก็จะกล่อมให้เขาเรียกชื่อข้า ท่านลองคิดดูสิ! หากได้ยินคำว่าหลานสานออกมาจากปากนุ่มนิ่มนั่น จะไม่ยิ่งแปลกกว่าหรือ!”
พูดมาถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วถูฝ่ามือด้วยความรู้สึกขนลุก เรื่องการนับญาติ ไม่ใช่เรื่องตลกเลยจริงๆ
ฟังบทสนทนาของทั้งสอง เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างๆ เองก็ยิ้มๆ มองนายท่านกับฮูหยินอยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่นและเป็นธรรมชาติ บรรยากาศอบอุ่นที่รายล้อมรอบตัวพวกเขา ช่างชวนให้อิจฉาเสียจริงๆ
ขณะเดียวกันในอีกด้าน เฟิ่งเซียวที่เดินทางมาถึงเห็นว่ามีโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งอยู่ข้างถนน โคมไฟนอกประตูโคลงเคลงไปตามสายลม ตอนแรกเขาตั้งใจจะเข้าพัก ทว่าพอเห็นโรงเตี๊ยมแห่งนั้นเงียบผิดปกติจึงตัดสินใจเดินทางต่อ เพื่อไปหาที่พักข้างหน้า
แต่ในขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวจากไป ก็ได้ยินเสียงแหบแห้งหนึ่งดังมาจากข้างหลัง แล้วประตูโรงเตี๊ยมก็เปิดออกในเวลาเดียวกัน
“ลูกค้า ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดไม่พักสักคืนแล้วค่อยไปเล่า?”
เขาหันกลับไป เห็นว่าเป็นชายชราหลังค่อมผู้หนึ่ง และอาศัยตอนที่ประตูเปิดมองเข้าไปข้างใน ก็มองเห็นได้ไม่ยากว่าในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่มีใครเลย
“ไม่ล่ะ” เฟิ่งจิ่วตอบ สายตาแฝงแววระแวดระวัง สถานที่แห่งนี้ด้านหน้าไม่เห็นหมู่บ้านด้านหลังไม่เห็นร้านค้า ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ที่นี่ คิดอย่างไรก็แปลกจริงๆ
อีกอย่าง วรยุทธ์ของชายชราหลังค่อมผู้นี้ก็ดูจะไม่ได้อ่อนแอ กลับมาเปิดโรงเตี๊ยมอยู่ที่นี่ เขารู้สึกว่า เ
