มผัสกลิ่นอายไม่ได้ แต่เมื่อก้าวเท้าเข้ามากลับพบว่าในโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีเขตอาคมกั้นอยู่ เขตอาคมปิดกั้นทุกอย่างข้างในนี้ มองจากข้างนอกไม่เห็นคนข้างใน แต่อยู่ข้างในกลับมองเห็นข้างนอกได้
อีกทั้งข้างในนี้ไม่ใช่ว่าไม่มีคน ตรงกันข้ามกลับคึกคักมาก เหล่าผู้บำเพ็ญตนจับกลุ่มกันนั่งโต๊ะละสามคนห้าคน บ้างก็ดื่มสุรา บ้างก็จิบชา บ้างก็พูดคุยหัวเราะเสียงดัง บรรยากาศครื้นเครงกลับต่างจากข้างนอกลิบลับ
เห็นข้างในมีผู้บำเพ็ญตนมากมายขนาดนี้ เขาก็มองโรงเตี๊ยมแห่งนี้ใหม่อีกครั้ง
ที่แห่งนี้ประหลาดจริงๆ แต่ก็ยังมีผู้บำเพ็ญตนเข้ามา อีกทั้งดูเหมือนจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นด้วย
เวลานี้ คนในโรงเตี๊ยมเห็นเฟิ่งเซียวที่เพิ่งเข้ามาใหม่ แต่ละคนก็หยุดสิ่งที่ทำอยู่แล้วหันมามอง หลังจากมองพิจารณาแวบหนึ่งก็ละสายตาออกไป
“ที่แท้ก็เป็นผู้ฝึกตนพลังเร้นลับ นึกว่าใครเสียอีก!”
“ไม่รู้ว่าเป็นผู้ฝึกตนพลังเร้นลับจากที่ไหน กลับกล้าผ่านถนนเส้นนี้”
“ดูท่าทางก็น่าจะใจกล้าอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นก็คงไม่เข้ามาโรงเตี๊ยม”
“ฮ่าๆๆ ก็จริง”
คนพวกนั้นถกเถียงกัน ไม่ได้ลดเสียงเพราะเฟิ่งเซียวยืนอยู่ตรงนั้นเลย แต่กลับหันหลังให้เขาแล้วพูดคุยกันต่อ เห็นชัดว่าไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา
ก็จริง เทียบกับผู้ฝึกพลังวิญญาณ ผู้ฝึกพลังเร้นลับมักถูกดูแคลน นอกเสียจากเจ้าจะมีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่ง คนอื่นจึงจะมองเจ้าใหม่
ได้ยินคำพูดของคนพวกนั้น เฟิ่งเซียวกลับไม่ได้ใส่ใจ เพ
