ิ่มพลัง” ชายชุดผ้าไหมพูดอย่างภูมิใจ
“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?”
“ยาอะไรกันยอดเยี่ยมขนาดนั้น? เช่นนั้นต้องราคาแพงขนาดไหนกัน?”
“ยาที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เหตุใดท่านพ่อของข้าจึงไม่ซื้อกลับบ้านบ้าง? ยามนี้เขากำลังอยู่ในระหว่างอุปสรรคในการข้ามขั้น หากมียาเช่นนี้อยู่ จะต้องทะลวงขั้นสำเร็จแน่”
“นั่นสิ ข้าก็ไม่เคยได้ยินท่านพ่อของข้าพูดถึงเรื่องนี้เลย หรือพวกเขาไม่รู้? ไม่เช่นนั้นจะปล่อยโอกาสดีๆ เช่นนี้ไปได้อย่างไร?”
“พรืด!”
ชายชุดผ้าไหมที่พูดขึ้นก่อนหน้านี้หลุดขำ ชำเลืองมองพวกเขาแวบหนึ่ง “พวกเจ้าคิดว่าแค่มีเงินก็ซื้อได้หรือ?”
ได้ยินอย่างนั้น พวกเขาพากันชะงักงัน ต่างถามขึ้นพร้อมกัน “แล้วไม่ใช่หรือ?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่”
ชายชุดผ้าไหมกระดิกนิ้วชี้ไปมา แล้วบอกว่า “นอกจากเงินแล้ว ยังต้องมีป้ายซื้อยาที่ร้านขายยาร้านนี้กระจายออกไปด้วย ได้ยินท่านพ่อของข้าบอกว่า ผู้ใดถือป้ายยาน้ำก็ซื้อยาเม็ดไม่ได้ ผู้ใดถือป้ายยาเม็ดก็ซื้อยาน้ำไม่ได้เช่นกัน ร้านขายยาร้านนี้ก็ประหลาดอย่างนี้แหละ ยาที่กระจายออกไปข้างนอกมีไม่มาก แต่กลับทำให้ผู้คนแย่งกันหัวแตก รู้ทั้งรู้ว่าร้านตั้งอยู่ตรงนี้ แต่กลับไม่มีใครกล้าล่วงเกิน พวกเจ้าว่าร้ายกาจหรือไม่เล่า?”
พอได้ยินเขาเล่า พวกเขาพยักหน้าด้วยสีหน้าอึ้งๆ “ร้ายกาจ!”
“แต่ว่า ป้ายคำสั่งอะไรนั่นจะทำอย่างไรให้ได้มันมา? พวกข้าพกเงินเข้าไปซื้อก็ซื้อยาไม่ได้จริงๆ หรือ?” ชายคนหนึ่งอดถามไม่ได้ นึก
