ถูกขย้ำลำคอจนไม่อาจเปล่งเสียง ได้แต่เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ร่างกายเหยียดตรงล้มลงไป และในจุดตันเถียนของเขา กริชคมเล่มหนึ่งแทงทะลุร่างเขาจากข้างหลัง ตัดลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขา
กระทั่งตายไปแล้ว ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินคนนั้นก็ยังไม่ส่งเสียงสักนิด ไม่มีแม้แต่โอกาสตอบโต้
อีกสามคนที่เห็นภาพนั้นต่างตกตะลึงพรึงเพริด ในใจมีคลื่นพายุก่อตัว ยิ่งเหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ที่ทำให้หัวใจของพวกเขาสะท้านสะเทือน แต่ไม่รอให้พวกเขาตั้งสติ พวกเขารู้สึกเพียงไอสังหารปะทะเข้ามาซึ่งหน้า กลิ่นอายความตายที่เย็นเยียบเสียดแทงกระดูกแผ่ปกคลุมพวกเขา กระทั่งความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง พวกเขาถึงเพิ่งตอบสนองตามสัญชาตญาณ
เพียงแต่ เวลานี้ลำคอของพวกเขามีเลือดไหลซึมออกมาแล้ว ลูบคลำเลือดที่ซึมออกมาจากลำคอ ไม่ต้องสงสัยเลย หากพวกเขาสามคอยถอยช้ากว่านี้อีกนิด คงถูกปาดคอไปแล้วกระมัง
“จะตามหาข้าไม่ใช่หรือ? ข้าก็อยู่นี่แล้ว”
กริชในมือเฟิ่งจิ่วพลิกหมุน นัยน์ตาใสจับจ้องพวกเขา “พวกเจ้าควรรีบหนีไปเสียก่อนที่จะถูกข้าฆ่า ไม่เช่นนั้น ตกอยู่ในเงื้อมมือข้าเมื่อใด ข้ามีสารพัดวิธีที่จะทำให้พวกเจ้าเหมือนตายทั้งเป็น!”
สิ้นเสียง เธอฉวยโอกาสตอนที่พวกเขาเผลอ เงาร่างสีแดงโน้มตัวไปข้างหน้าพุ่งโฉบเข้าไปทางพวกเขา ในตอนนี้เอง สามคนที่เริ่มตั้งสติได้กัดฟันกรอด ตะโกนเสียงดัง “สังหารนางเสีย!”
แรงกดดันของผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินพวยพุ่งในพริบตา กระแสอ
