ฝ่าย แต่กลับไม่รู้เลยว่ามีคนใช้ชื่อของพวกเขาเพื่อฉวยโอกาสสร้างเรื่อง
ตรงกันข้าม หลังจากเห็นคนพวกนี้ปรากฏตัว พวกเขากลับแค่นเสียง ตะโกนออกคำสั่ง “ใช่แล้ว! ลากตัวคนออกมา! เด็กคนนี้ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา วันนี้จะต้องอบรมสั่งสอนให้ได้!”
พวกเขาสองคนเป็นถึงปราชญ์โอสถหากต้องขายหน้าต่อหน้าเด็กหนุ่ม เช่นนั้นภายหน้าจะมองหน้าคนได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้นเหรียญตราสองเหรียญของเด็กหนุ่มจะต้องเป็นของปลอมแน่นอน! คนประเภทนี้ พวกเขาที่เป็นปราชญ์โอสถจะปล่อยไปได้อย่างไร?
กวนสีหลิ่นขมวดคิ้ว เขาออมมือมากแล้ว คนพวกนี้กลับยังจะเอาอีกงั้นหรือ?
“ทั้งสองท่าน โปรดบอกพวกเขาให้รามือด้วยเถิด ทำเช่นนี้ไม่ได้…” เจ้าเมืองยังพูดไม่จบ ก็ต้องตกใจตาค้างกับภาพตรงหน้าก่อน
เห็นเพียงชายชุดดำกลุ่มนั้นแม้จะทำท่าเหมือนต้องการลากตัวคนในรถม้าออกมา แต่ไม่นาน กระบี่ยาวในมือกลับพุ่งแทงไปยังเฟิ่งจิ่วที่อยู่ในรถม้าอย่างดุดันกระหายเลือด
เห็นภาพนั้น เขาตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น รีบตะโกนเสียงดัง “หยุดเดี๋ยวนี้!” ร่างกายเหาะเข้าไป พยายามยับยั้งการสังหารจากคนผู้นั้น
ในตอนนี้เอง คนอื่นๆ เองต่างก็สังเกตเห็นความผิดปกติบ้างแล้ว ผู้นำตระกูลเมิ่งรีบเข้าไปช่วยเหลือหลังจากตั้งสติได้ เขาขัดขวางคนชุดดำหนึ่งในนั้น แล้วตวาด “พวกเจ้าเป็นใคร? ถึงได้กล้าลอบสังหารคนต่อหน้าจวนของข้า!”
“เกร๊ง!”
เสียงดาบและกระบี่ปะทะกันแฝงไว้ด้วยไอสังหารอันดุเดือดกระจายไปทั่วอาก
