เข้าไปห้าม แต่กลับกล้ำกลืนฝืนทนไว้
สองมือกำหมัดแน่นยืนอยู่ตรงนั้น นาทีนี้ รู้สึกได้เพียงว่าความหนาวเย็นเสียดแทงกระดูก ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ในสมองมีเพียงเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ ท่านพ่อของเขาหยุดหายใจแล้ว…
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เมื่อเขาเห็นเฟิ่งจิ่วใช้เข็มเงินอีกเล่มหนึ่งแทงเข้าไปในร่างกายของท่านพ่อของเขา ราวกับตรึงอะไรบางอย่างไว้แล้ว เสี้ยวนาทีนั้น เขาได้ยินเพียงเสียงกลืนน้ำลายของตนเอง ได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นของตนเองที่ดังราวกับฟ้าร้อง
“เจ้าเมืองต้วน ปลดผนึกลมปราณทั่วร่างกายของเขาเสีย!” เฟิ่งจิ่วสองมือไม่ว่าง ด้านหนึ่งขับเคลื่อนกลิ่นอายพลังวิญญาณเพื่อละลายน้ำแข็งที่เกาะอยู่บนตัวผู้เฒ่าต้วน ด้านหนึ่งใช้กลิ่นอายพลังวิญญาณปกป้องชีพจรหัวใจของเขา
ทว่า หลังจากสิ้นเสียงของเธอ กลับไม่เห็นว่าเจ้าเมืองต้วนจะขยับเขยื้อน จึงเงยหน้ามอง คิ้วงามขมวดเล็กน้อย พลางเอ็ดเสียงใส “เจ้าเมืองต้วน! รีบปลดผนึกลมปราณของท่านพ่อของท่านเสีย!”
“หา? อ้อ ได้ๆ!” เขาได้สติกลับคืนมาทันที รีบก้าวเข้าไปปลดผนึกลมปราณที่สกัดไว้ก่อนหน้านี้ หลังจากปลดผนึก ก็เห็นเธอใช้มีดเล่มเล็กคมปลาบกรีดลงไปบนร่างกายของท่านพ่อของเขา
อาจเพราะในนี้มีไอเย็นหนาวจัด กอปรกับร่างกายของคนที่นอนอยู่บนเตียงเหมันต์พันปีก็แข็งกระด้าง เสี้ยวนาทีที่มีดกรีดลงไป เห็นเพียงเลือดซึมออกมาเป็นเส้นบางๆ ไม่นานจากนั้น ก็เห็นเฟิ่งจิ่วคีบหนอนสีทองตัวหนึ่งที่
