ที่นี่ ที่แท้เจ้าก็มาเพราะดอกหลิงหลงเจ็ดสีนี่เอง แต่ถึงแม้สองปีที่ผ่านมาจะเจอเรื่องราวมากมาย ก็ยังโชคดีที่ในที่สุดเจ้าก็หาท่านแม่พบ แล้วนางก็ยังมีชีวิตอยู่ด้วยไม่ใช่หรือ
เธอถอนหายใจเบาๆ ตอบว่า “ใช่น่ะสิ! อย่างอื่นล้วนไม่สำคัญ ขอเพียงท่านแม่ของข้ามีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว ข้าเชื่อว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้จะผ่านไปได้”
“ใช่สิ ตอนนั้นท่านบอกว่าเจอเบาะแสของท่านพ่อท่านแล้วไม่ใช่หรือ ต่อมาสืบเจออะไรบ้างหรือไม่” เธอถาม
กวนสีหลิ่นส่ายหน้า “ไม่เลย ยากราวกับงมเข็มในมหาสมุทร” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง มองเธอ แล้วพูดว่า “เสี่ยวจิ่ว บางครั้งข้าก็อดคิดไม่ได้ ท่านพ่อข้าไม่อยากกลับมาเองหรือเปล่า ไม่เช่นนั้น หลายปีมานี้เหตุใดเขาจึงไม่กลับมาบ้างเลยเล่า”
“ท่านพี่ ท่านอย่าเพิ่งถอดใจ คนเราต้องมีความเชื่อมั่นสิ ไม่ว่าเขาจะกลับมาหรือไม่ ท่านเคยบอกไว้เองไม่ใช่หรือ ว่าจะต้องตามหาเขาให้เจอ”
“ใช่แล้ว ข้าเคยบอกว่าข้าจะต้องหาเขาให้เจอ จะต้องหาให้เจอ!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง “เอาล่ะๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เสี่ยวจิ่ว นี่ก็หมายความว่าหาตัวแม่บุญธรรมของข้าเจอแล้วหรือ เช่นนั้นจะกลับไปเมื่อใด? ถึงตอนนั้นข้าก็จะกลับไปด้วย”
“ดอกหลิงหลงเจ็ดสีอยู่ที่นี่ แต่ข้ายังต้องไปหายาทิพย์อีกหนึ่งชนิดที่ภูผาสวรรค์ รอให้หายาทิพย์เหล่านี้ครบและกำจัดพิษที่เหลือในร่างกายท่านแม่ของข้าจนหมดสิ้นเมื่อใด ข้าว่าเมื่อถึงเวลานั้
