ง เสียงตึกตักๆ ดังก้องอยู่ในถนนภูเขา ด้วยฝีเท้าของเหล่าไป๋ ถนนภูเขาที่วิ่งผ่านเต็มไปด้วยฝุ่นคลุ้ง…
กระทั่งถึงยามพลบค่ำ เหล่าไป๋ที่วิ่งทะยานเริ่มลดความเร็ว “นายท่าน ข้าหิวน้ำ หาที่พักกันก่อนเถิด!”
เฟิ่งจิ่วเห็นว่าวันนี้ออกเดินทางมาไกลแล้ว จึงพยักหน้า “ก็ได้! หาที่พักก่อนก็แล้วกัน!” ขณะเอ่ย ก็กระโดดลงมา เดินเข้าไปในป่าแล้วบิดขี้เกียจ ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย แล้วหันไปบอกเหล่าไป๋ “ไปหาน้ำดื่มเองก็แล้วกัน!”
เหล่าไป๋กระดิกหางแล้วเขย่าตัวเล็กน้อย จากนั้นก็ไปหาแหล่งน้ำตามลำพัง ครั้นตามเสียงน้ำไหลไปจนเจอลำธารสายหนึ่ง มันก็ยิ้มกว้างแล้ววิ่งเข้าไปดื่มน้ำทันที
ทว่า ในตอนนี้เองกลับได้ยินเหมือนมีเสียงอะไรบางอย่างอยู่ในน้ำดังมาจากปลายน้ำ ด้วยความสงสัย มันเดินตามทางแหวกผ่านพุ่มหญ้ามาจนถึงปลายน้ำ ครั้นเห็นภาพในน้ำ ดวงตาของมันเป็นประกาย น้ำลายไหลอย่างไม่รู้ตัว หมอบตัวต่ำซ่อนตัวอยู่ในพุ่มหญ้า
สาวงามนี่นา!
มันลอบชื่นชมในใจ ดวงตาจับจ้องเงาร่างที่แช่อยู่ในน้ำ ยามนี้ฟ้ายังไม่มืดสนิท มันเห็นหัวไหล่แหลมๆ และขาวเนียนดุจหิมะอย่างชัดเจน รวมถึงเนินอกที่โผล่มาให้เห็นวับๆ แวมๆ
แต่ดูก็ส่วนดู มันดูอยู่ไม่นานก็นึกถึงที่นายท่านเคยเตือนมันว่าอย่าลามกเกินไป ฉะนั้น มันจึงคิดจะผละจากไป เพื่อรายงานนายท่านก่อน ทว่า ขณะที่มันกำลังจะถอยหลัง กลับค้นพบว่าในพุ่มหญ้าที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมีชายคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ ชายคนนั้นกำลังจ้อง
