ไม่ง่าย”
เฟิ่งจิ่วฟังเงียบๆ เดินทอดน่องอย่างใจเย็น ระหว่างทางกลับ เดินผ่านร้านขนมร้านหนึ่ง ยังเข้าไปซื้อขนมกลับไปด้วย
ครั้นกลับเข้ามาในลานบ้าน เธอถือขนมเดินเข้าในเรือน “ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว ท่านดู ข้าซื้อขนมที่เพิ่งออกจากเตาสดๆ ร้อนๆ มาให้ท่านด้วย”
ซั่งกวนหวั่นหรงที่อยู่บนเตียงลุกขึ้นนั่ง มองดูเฟิ่งจิ่วที่แต่งกายเป็นชายเดินเข้ามา ดึงมือของเธอให้นั่งลงข้างเตียงของนาง “กลับมาเร็วขนาดนี้เชียวหรือ? เจ้าออกไปทำธุระราบรื่นดีหรือไม่?”
“ข้าแวะไปที่ตลาดมืดมา ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมเยือนนายแห่งตลาดมืดเสียหน่อย แต่เขาไม่อยู่ ข้าเลยนั่งครู่หนึ่ง สอบถามเรื่องยาทิพย์สองชนิดนั้นจึงค่อยกลับมา ระหว่างทางก็แวะซื้อขนมมาให้ท่านด้วย”
เธอเปิดกล่องแล้วหยิบขนมที่ยังมีควันลอยกรุ่นออกมา “ท่านชิมดู”
เห็นอย่างนี้ ซั่งกวนหวั่นหรงยิ้มๆ รับไปกัดหนึ่งคำ สัมผัสกรุบกรอบผสมผสานกับกลิ่นหอมหวน แม้แต่นางที่กำลังอยู่ในระหว่างฟื้นตัวกินแล้วยังรู้สึกว่าอร่อย
“อร่อย กรอบมาก แล้วก็หอมมากด้วย”
“ข้าได้กลิ่นหอมนี้บนถนนก็เลยเดินเข้าไปซื้อ” เธอยิ้มตาหยี หยิบขึ้นมากินหนึ่งชิ้น พลางบอกว่า “ท่านแม่ ข้าให้คนที่ตลาดมืดส่งจดหมายกลับไปแล้ว ท่านพ่อจะได้ไม่ร้อนใจ”
“เจ้าให้คนส่งจดหมายกลับไปแล้วหรือ?” ซั่งกวนหวั่นหรงชะงัก ท่าทางลังเลเล็กน้อย “จะทำให้พ่อเจ้ากังวลหรือไม่?”
เธอโบกมือ “ไม่หรอกเจ้าค่ะ ข้าบอกเขาแล้วว่าท่านไม่เป็นไร รอพวกเราสะ
