แดงคนนั้นพาตู้ฝานเดินเข้าไปในประตูทางเข้าตลาดมืด พวกเขาชะงักฝีเท้า แววตาประหลาดใจพาดผ่าน
ไม่นึกว่าจะเข้าไปในตลาดมืด
“คุณชาย จะตามอีกหรือไม่ขอรับ?” ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้น
คุณชายหนีครุ่นคิด เนิ่นนานจึงค่อยกล่าวว่า “ช่างเถิด น่าจะไม่ใช่ภูตหมอ ไม่จำเป็นต้องตามต่อ หากถูกพวกเขาจับได้จะทำให้พวกเขาไม่พอใจอีก พวกเราไปกันเถิด!”
สิ้นเสียง จึงพาทั้งสองจากไป เขาคิดว่าช้าเร็วอย่างไรก็ต้องมีโอกาสได้พบภูตหมอ ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้
ขณะเดียวกัน ในตลาดมืด หลังจากเฟิ่งจิ่วแสดงป้ายคำสั่งตลาดมืดก็ถูกเชิญเข้าไปข้างใน ตู้ฝานยืนอยู่ด้านหลังนางอย่างนอบน้อม ไม่นาน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
“ไม่รู้เลยว่าภูตหมอมาเยือน ขออภัยที่ออกมาต้อนรับช้าๆ!” เขาประสานมือคารวะ พลางลอบสังเกตเฟิ่งจิ่วอย่างเนียนๆ
แม้จะทำงานกับภูตหมอมานาน คนในตลาดมืดของพวกเขาเองก็รู้จักชื่อเสียงของภูตหมอ ทว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบเธอ มองดูเสื้อผ้าสีแดงสะดุดตาไปทั้งตัว แต่งกายเป็นชาย ดวงหน้างดงามโดดเด่น ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายเย่อหยิ่งและเจ้าเล่ห์ อิริยาบถดูเกียจคร้านผ่อนคลาย หากไม่ใช่รู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นหญิง คงดูไม่ออกจริงๆ
เพราะบนตัวเธอ ไม่มีความกระมิดกระเมี้ยนเช่นหญิงสาวให้เห็นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความองอาจผึ่งผายที่ไม่แพ้บุรุษ
“ได้ยินร้อยครั้งไม่สู้พบหน้าหนึ่งครั้งจริงๆ ภูตหมอมีสง่าราศี รัศมีเจิดจ้าจนชวนให้แสบ
