คุณชายหนี เชิญทางนี้” เขาเชิญชายวัยกลางคนเข้ามายังจุดที่อยู่ด้านหลังร้านเล็กน้อย ตรงนั้นมีโต๊ะหนึ่งตัวและเก้าอี้สองตัว มักเอาไว้ให้แขกนั่งพัก
หลังจากนั่งลง ชายวัยกลางคนผู้นั้นเห็นว่าในร้านไม่มีลูกค้นคนอื่น จึงเอ่ยปากตรงๆ “ผู้ดูแลเหลิ่ง ข้าอยากได้ยารวมพลังวิญญาณระดับสี่หนึ่งขวด”
เหลิ่งหวาหน้าไม่เปลี่ยนสี เพียงถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ “คุณชายหนีรู้ราคาหรือไม่?”
“รู้ ขวดละหนึ่งล้านเหรียญทอง” ชายวัยกลางคนกล่าว พยักพเยิดให้คนข้างกาย คนผู้นั้นก้าวเข้ามาหยิบถุงฟ้าดินออกมาวางบนโต๊ะ
“ในนี้มีอยู่หนึ่งล้านเหรียญทอง ไม่ทราบว่าข้าจะได้ยารวมพลังวิญญาณระดับสี่เมื่อใด?” เขามองเหลิ่งหวา ยารวมพลังวิญญาณระดับสี่ แม้แต่ลานประมูลข้างนอกก็ยังหาได้ยาก แต่ที่นี่ กลับสามารถหาซื้อได้จริงๆ
ข่าวนี้แพร่ออกไปทั่วหล้าแล้ว แต่หากต้องการซื้อยาหรือยาน้ำวิญญาณอะไรจากที่นี่ กลับจำเป็นต้องมีป้ายไม้สีดำที่พวกเขาส่งออกไปจากที่นี่ก่อน ไม่เช่นนั้น แม้จะให้ราคาสูงเท่าไรก็ไม่อาจซื้อของที่ต้องการไปจากที่นี่ได้
เขามาเพราะอยากลองดูสักครั้ง นึกไม่ถึง เด็กหนุ่มคนนี้กิริยาสงบนิ่ง ดูท่าทาง เหมือนจะมียาน้ำรวมพลังวิญญาณอยู่จริงๆ
เหลิ่งหวารับถุงฟ้าดินไป วางมือลงข้างบนแล้วใช้ดวงจิตสัมผัสผ่าน เผยรอยยิ้มออกมา แล้วพูดกับชายวัยกลางคนแซ่หนีว่า “ได้เดี๋ยวนี้เลยขอรับ”
จากนั้น เขาก็หยิบถุงฟ้าดินที่เอวขึ้นมาแล้วล้วงเอายาน้ำรวมพลังวิญญาณออกมาวางบนโ
