ธิ์สูงอย่างที่หาข้างนอกไม่ได้แน่นอน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงหวังว่าจะสามารถซื้อกลับไปได้อีกหนึ่งขวด เพียงแต่…
“ขออภัยคุณชายหนี” เหลิ่งหวายืนขึ้นแล้วขอโทษ “ป้ายคำสั่งไม้ดำมีวันเปิดประมูล อีกทั้งยังเปิดประมูลในตลาดมืดด้วย เรื่องนี้ข้าช่วยไม่ได้จริงๆ ขอรับ”
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง คารวะแล้วบอกว่า “ขออภัยด้วย ข้ายังมีธุระ ต้องขอตัวก่อน”
ได้ยินอย่างนั้น คุณชายหนีลุกขึ้น “เอาเถิด! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ผู้แซ่หนีก็จะไม่ฝืนใจ ทว่า ผู้แซ่หนีมีเรื่องหนึ่งอยากถาม ไม่ทราบผู้ดูแลเหลิ่งจะช่วยชี้แจงสักนิดได้หรือไม่?”
เหลิ่งหวายิ้มอ่อนโยน “หากจะถามเรื่องนายท่านของข้า คุณชายหนีไม่ต้องเสียเวลาเอ่ยปาก ข้าเองก็ทำตามคำสั่ง หากไม่มีคำสั่งจากนายท่านของข้า ไม่ว่าเรื่องใดข้าไม่อาจเปิดเผยได้แม้แต่น้อย เชิญ” เขาผายมือทำท่าเชิญ เพื่อเตรียมส่งเขากลับไป
คุณชายหนีอึ้งไปเล็กน้อย เขายิ้มแล้วพยักหน้า “เอาเถิด! ข้าเชื่อว่าภายหน้าจะต้องมีโอกาสได้พบนายท่านของเจ้าแน่” เอ่ยจบ จึงพาคนสาวเท้าเดินจากไป
หลังจากพวกเขาไป เหลิ่งหวาหมุนตัวเดินไปด้านหลัง มาถึงตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว แล้วเล่าเรื่องให้เธอฟัง “นายท่าน ป้ายไม้ดำที่เราส่งออกไปเก็บกลับมาได้ไม่น้อยแล้ว เวลามาซื้อยาคนพวกนั้นมักอยากจะถามเรื่องท่าน แต่กลับไม่ได้สร้างความวุ่นวายอะไร”
“แน่นอนสิ เราตั้งกฎไว้แล้ว ใครก่อเรื่องจะถูกจัดอยู่ในบัญชีดำ ถึงจะมีป้ายไม้ดำก็ซื้อยาของเราไม่ได้ พวกเขาย่อมไ
