ม่ของเธอเป็นอย่างไรบ้าง?
นึกมาถึงตรงนี้ เธอขยับตัวเล็กน้อย ตั้งใจว่าจะขยับตัวออกจากมือใหญ่ที่โอบเอวเธอไว้แล้วลุกจากเตียง แต่ในตอนนี้เอง มือใหญ่ข้างนั้นกลับกระชับแน่นขึ้น ขณะเดียวกัน เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ตอนแรกกำลังหลับสนิทก็ตื่นขึ้นมาด้วย
“ตื่นแล้วหรือ? ร่างกายดีขึ้นบ้างหรือไม่? ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเห็นเธอตื่น ก็รีบถาม สวรรค์รู้ว่าตอนที่เขาใส่ยาให้เธอ แล้วเห็นรอยแผลมากมายเหล่านั้นบนตัวของเธอเขาโกรธแค้นขนาดไหน บาดแผลเหล่านั้นแม้จะไม่ร้ายแรงมาก แต่กลับทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนผิวกายขาวเนียนดุจหิมะของเธอ ช่างบาดตายิ่งนัก
“อืม” เธอรับคำอย่างเกียจคร้าน สองมือดึงคอเสื้อเขา แล้วเอาศีรษะถูอกของเขาเหมือนลูกแมวน้อย “ข้าหลับไปนานเท่าใดแล้ว?”
“สองวัน” เขาลูบผมเธอเบาๆ ถามว่า “หิวหรือยัง? ข้าจะให้คนยกของกินเข้ามา”
“สองวันแล้ว?”
เธอรีบลุกจากอกเขา ยกมือกด รู้สึกว่าแผลที่ไหล่เหมือนจะไม่เจ็บแล้ว จึงดึงเสื้อออกดู นึกไม่ถึง ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างๆ กลับจ้องร่างกายที่เสื้อถูกเปิดออกเล็กน้อยของเธอด้วยสายตารุ่มร้อน
เธอมุมปากกระตุกเล็กน้อยแล้วปิดเสื้อ ถามว่า “ท่านใส่ยาให้ข้าหรือ?”
“อืม” เขารับคำ สายตาจับจ้องเธอ ยิ้มถาม “บาดแผลดีขึ้นบ้างหรือยัง? วันนี้ยังไม่ได้ดู ถ้าอย่างไร เจ้าถอดเสื้อให้ข้าดูหน่อย?”
“ไม่ต้อง ใกล้จะหายแล้ว” เธอบอกแล้วเดินลงจากเตียง หยิบเสื้อตัวหนึ่งออกมาจากห้วงมิติแล้
