ื่นๆ ขี่กระบี่เข้ามา แล้วยืนดูการต่อสู้อยู่ไม่ไกล
เห็นอย่างนั้น เขาจึงขี่กระบี่ขึ้นไป เพียงแต่ ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกผู้ฝึกตนที่ทำหน้าที่คุ้มกันขวางไว้ก่อน
“ใครน่ะ!” ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณคนหนึ่งตวาดถาม
ผู้อาวุโสหนึ่งในนั้นบังเอิญหันมาเห็น เมื่อเห็นว่าผู้มาเป็นเฉินเต้า ก็ตกใจจนลูกตาแทบถลนออกมา เขาเข้ามาใกล้อย่างไม่อยากเชื่อ หยุดอยู่ตรงหน้าเฉินเต้าแล้วมองเขาตรงนั้นทีตรงนี้ที “ฉะ เฉินเต้า เจ้าหายได้อย่างไร? เจ้าหายแล้วหรือ?”
เฉินเต้าเห็นเขา ก็รีบดึงมือเขาแล้วถาม “ท่านปู่รอง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันขอรับ? เฟิ่งจิ่วสังหารท่านเจ้าเขาได้อย่างไร? เข้าใจอะไรผิดกันหรือเปล่าขอรับ?”
ผู้อาวุโสมองเฉินเต้า เห็นว่าเขาไม่เป็นไรแล้วจริงๆ ท่าทางเขาเหมือนกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ในความตกตะลึงก็ยังรู้สึกยินดีด้วย ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ลูกศิษย์ตระกูลเฉินของพวกเขาต้องให้ได้อย่างนี้ ไม่ใช่ถูกล้มง่ายๆ
“ตอนที่พวกข้าไปถึงซานหยางจื่อก็ถูกฆ่าแล้ว ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณคนนั้นบอกว่า เป็นศิษย์ชั้นล่างที่ชื่อเฟิ่งจิ่วคนนี้ฆ่า ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ข้ายังรู้สึกว่าชื่อและใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้ดูคุ้นๆ มาเห็นตอนนี้ถึงได้นึกขึ้นมาได้ เขาคือศิษย์ชั้นล่างที่ชอบวนเวียนอยู่ข้างกายเจ้าไม่ใช่หรือ?”
นึกถึงตอนนั้น เป็นเพราะคำพูดของศิษย์ชั้นล่างคนนี้ถึงทำให้เขาไม่สั่งให้คนพาเฉินเต้ากลับไป แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ต้องตั
