มีบุญคุณความแค้นอะไรต่อกัน? ในเมื่อแฝงตัวเข้ามานานแล้ว เหตุใดจึงเพิ่งลงมือคืนนี้? มิหนำซ้ำยังทำให้ไฟไหม้ไปทั่วสำนักเช่นนี้อีก?”
“คือว่า…คือว่าเรื่องนี้ข้าก็ไม่ทราบเหมือนกันขอรับ” หรวนจ่างชุนเก็บซ่อนสายตาแล้วส่ายหน้า
“ได้ยินว่าซานหยางจื่อตั้งใจจะเก็บตัวหลอมยา อีกอย่างเป็นยาที่ไม่ธรรมดา เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่?” ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมลูบหนวด สายตาทอดมองไปยังทิศทางที่เด็กหนุ่มหนีไปรวมถึงผู้ฝึกตนพวกนั้นที่ไล่ตามไปด้วย
“ถึงอย่างไรเรื่องที่เขาวางเพลิงในสำนักโอสถตะวัน และฆ่าซานหยางจื่อก็เป็นเรื่องจริง จับตัวเขาให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!” เจ้าสำนักสั่ง หลังกำชับสองสามประโยคให้หรวนจ่างชุนนำศพของซานหยางจื่อไปฝัง ก็หมุนตัวจากไป ตั้งใจจะเรียกรวมคนในสำนัก เพื่อจับเป็นเด็กหนุ่มที่ชื่อเฟิ่งจิ่ว
หรวนจ่างชุนรับคำ เมื่อเห็นเขาจากไป ก็ให้ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณคนนั้นเฝ้าศพไว้ ส่วนตนเองก็เข้าไปตรวจสอบในถ้ำ พอก้าวเท้าเข้าไปข้างใน กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นที่ลอยออกมาทำให้เขาตกใจ ครั้นก้าวเดินเข้าไปข้างในอีก มาถึงห้องหลอมยา จุดที่โซ่เหล็กถูกฟันขาด มีรอยเลือดกระดำกระด่าง ดูน่าสยดสยอง…
เมื่อเห็นสภาพในถ้ำ แล้วนึกถึงสภาพบาดเจ็บหายใจรวยรินของศิษย์น้องเล็ก เขาจึงเข้าใจว่าเหตุใดเด็กหนุ่มคนนั้นถึงต้องฆ่าท่านอาจารย์ให้ได้
ในอีกด้าน เฟิ่งจิ่วกำลังมุ่งหน้าหนีไปทางประตูสำนัก ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณสองคนรวม
