ไร? ให้ข้ากินอะไร? รีบเอายาแก้พิษให้ข้า เอายาแก้พิษให้ข้าเดี่ยวนี้!”
เขากำคอเสื้อแน่น ใบหน้าซีดขาวเริ่มแดงก่ำ กลิ้งตัวไปมาบนพื้น กรีดร้องโหยหวน ทำให้ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณสองคนนั้นเห็นแล้วก็อดตกตะลึงไม่ได้
โดยเฉพาะเมื่อเห็นเขาหยิบยาของตนเองออกมากินมั่วๆ แต่กลับไม่อาจแก้อาการได้ ตรงกันข้ามยิ่งทำให้รุนแรงกว่าเดิม พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่อยากเชื่อ เพราะถึงตอนนี้ท้องฟ้าจะมืดแล้ว แต่ภายใต้แสงสว่างจ้าบนยอดเขา ยังคงสามารถมองเห็นได้ว่าใต้ผิวหนังของเขามีบางสิ่งกำลังชอนไชอยู่ ดูน่าสยดสยองมาก
ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณสองคนนั้นหน้าเปลี่ยนสี แววตกตะลึงปรากฏในสายตา ขณะเดียวกันก็รีบสาวเท้าเดินไปข้างหน้า ประคองท่านเจ้าเขาที่กำลังกลิ้งตัวไปมาบนพื้น นึกไม่ถึง เขาจับมือของคนหนึ่งในนั้นที่เอื้อมเข้าไปหาไว้แล้วอ้าปากกัดเต็มแรง
“โอ๊ย…”
ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด ยกมือซัดเขาปลิวออกไปตามสัญชาตญาณ ทว่า พอลงมือเสร็จเขาก็ยืนตัวแข็งค้าง มองมือที่ซัดท่านเจ้าเขาแห่งยอดเขาซานหยางจนปลิว แล้วมองแขนที่ถูกกัดจนเลือดไหล เขาหันไปพูดกับอีกคนว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจ แค่ตอบสนองไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น”
ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณอีกคนก็ไม่คิดว่าท่านเจ้าเขาจะกัดคนเช่นกัน ยิ่งไม่คิดว่าสหายของเขาจะโจมตีท่านเจ้าเขาจนปลิวออกไป ฉะนั้นจึงตั้งสติ แล้วบอกว่า “อย่างอื่นยังไม่ต้องสนใจ ฟังคำสั่งท่านเจ้าเขาก่อน ฆ่าคนค
