หยางจื่อก็ไม่อยู่แล้ว ในตอนนี้เอง เสียงของอสูรกลืนเมฆาดังแว่วมาจากนอกน้ำ เธอรีบประคองท่านแม่ของเธอออกไปข้างนอก ครั้นเห็นอสูรกลืนเมฆากำลังประมือกับซานหยางจื่ออยู่ ก็ประคองท่านแม่ของเธอไปนั่งลงข้างต้นไม้ แล้วรวบรวมพลังบินเข้าไป
“ไอ้แก่! วันนี้ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก! ข้าจะเอาชีวิตเจ้าให้ได้!”
ไม่ฆ่าเขา ไฟแค้นในใจเธอคงไม่มีวันดับ! คนอย่างเขา ไม่สมควรมีชีวิตอยู่!
ได้ยินอย่างนั้น ซานหยางจื่อตกใจขาอ่อน ฝีมือของเด็กหนุ่มเขาเห็นมากับตา เขาไม่ได้คิดว่าเด็กหนุ่มกำลังพูดจาข่มขวัญเขาเลยแม้แต่น้อย เขา จะฆ่าเขาจริงๆ!
ในนาทีนี้ เขาไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่น รีบหยิบสัญญาณขอความช่วยเหลือออกมาจากถุงฟ้าดิน ก่อนหน้านี้เพราะจิตใจสับสนวุ่นวายกระทั่งลืมไปว่าตนเองมีสัญญาณขอความช่วยเหลืออยู่
“บึ้ม!”
แสงสีเขียวพุ่งแหวกอากาศขึ้นไปบนฟ้า ระเบิดดังบึ้มกลางอากาศ แม้เสียงระเบิดนั้นจะไม่ดังมากนักในสำนักที่กำลังวุ่นวายไปทั่วทิศเพราะไฟไหม้ แต่มันกลับดึงดูดความสนใจของทุกคนได้
“ดูนั่น! นั่นมันสัญญาณขอความช่วยเหลือของสำนักเราไม่ใช่หรือ?”
“เหมือนจะเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือจากยอดเขาซานหยางนะ!”
“ถึงจะไฟไหม้ก็ไม่น่าจะใช้สัญญาณขอความช่วยเหลือนี่นา? นี่หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“เจ้าโง่หรือเปล่า! ไม่เห็นหรือว่าเป็นสัญญาณสีเขียว? นั่นเป็นสัญญาณที่มีเฉพาะเจ้าเขา ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าเขาแห่งยอดเขาซานหยางแน่ๆ!”
ได้ยินอย่
