นเอง ซานหยางจื่อขมวดคิ้ว แล้วเอ็ดเสียงเข้ม “ยังไม่ไปอีก?”
หรวนจ่างชุนเก็บงำดวงตา แล้วจึงสาวเท้าเดินจากไป ทุกย่างก้าว ล้วนหนักอึ้งกว่ายามเข้ามาหลายเท่านัก
เฟิ่งจิ่วที่แอบอยู่ในมุมมืดเห็นซานหยางจื่อมองรอบๆ แล้วเดินกลับเข้าไปข้างใน เธอในตอนนี้ ดวงตาเต็มไปด้วยไอสังหารจับจ้องไปยังเงาร่างของเขา แส้เส้นนั้น แส้เส้นนั้น!
มือทั้งสองข้างของเธอกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ข้อต่อกระดูกดังกร๊อบแกร๊บ แม้จะเก็บซ่อนกลิ่นอายพลัง แต่ไอพิฆาตนั้นยังคงไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจกักเก็บ
“นายท่าน ข้ากลับมาแล้ว” อสูรกลืนเมฆาเหาะมายืนข้างกายเธอ เห็นไอสังหารลอยปกคลุมรอบกายเธอ ก็อดหันไปมองที่ถ้ำนั้นไม่ได้
ที่นั่น เงาร่างของซานหยางจื่อกำลังเดินเข้าไปข้างใน
“เจ้าเฝ้าอยู่ข้างนอก ข้าจะเข้าไปเอง” เธอกำชับ น้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ เห็นได้ชัดว่ากำลังสะกดกลั้นไอสังหารอยู่
“ขอรับ นายท่านระวังตัวด้วย” อสูรกลืนเมฆารับคำ แล้วเตือนเธอ
เฟิ่งจิ่วไม่พูดอะไรอีก เพียงเขย่งปลายเท้าเหินเข้าไปทิ้งตัวลงหน้าถ้ำอย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็สาวเท้าเดินไปทางเขตอาคมทีละก้าวๆ
ครั้นมาถึงหน้าเขตอาคม เธอเอื้อมมือออกไป กลิ่นอายพลังวิญญาณขุมหนึ่งไหลเวียนอยู่กลางฝ่ามือ เขตอาคมที่เดิมไร้รูปร่างพลันปรากฏเป็นกระแสอากาศเรืองแสงชั้นหนึ่ง ส่วนเธอ ใช้สองมือรวบรวมกลิ่นอายพลังวิญญาณขึ้นมาขุมหนึ่ง กลิ่นอายพลังวิญญาณขุมนี้ถูกถ่ายเทเปลวไฟเข้าไป ระเบิดเขตอาคมชั้นนั้นจนแต
