อาหารรสเลิศมากมาย แต่ก็ไม่ควรบอกกล่าวว่าอาหารจากที่อื่นไม่อร่อยใช่หรือไม่?
“แล้วเจ้าเคยได้ยินเรื่องราวของคุณชายเยี่ยนหรือไม่?”
“รู้หรือไม่ว่าคุณชายผู้นี้มากด้วยพรสวรรค์ เขามีความสามารถมาก ปรมาจารย์ทั้งหลายในเมืองผู่โซ่วต่างต้องการสนิทสนมกับเขาทั้งสิ้น”
……
ทั้งแม่และลูกชายที่กำลังทานขนมอยู่ใกล้เคียงได้ยินบุคคลแถวนั้นพูดคุยกัน
คราวแรกพวกเขาไม่ได้สนใจนัก แต่เมื่อได้ยินหัวข้อที่ถูกกล่าวถึง จึงดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้ทันที
“คุณชายเยี่ยน?” จูซานหันกลับมาถามจูชี “เจ้าเจ็ด เจ้ารู้จักคุณชายเยี่ยนหรือไม่? คราวก่อนเขาเขียนจดหมายถึงเจ้าไม่ใช่หรือ? เขาจะมาที่เมืองผู่โซ่วเมื่อใด?”
“เขาเพียงบอกกล่าวว่าจะมาที่สำนักศึกษา แต่ไม่ได้บอกข้าว่าเมื่อใด…” จูชีตอบกลับอย่างไร้เดียงสา “พี่สาม พวกเขาเหล่านั้นกำลังกล่าวถึงคุณชายเยี่ยนหรอกหรือ?”
“ไม่รู้เลยว่าเขาคนนั้นกล่าวถึงคุณชายเยี่ยนที่พวกเรารู้จักหรือไม่?” จูซานกล่าวด้วยความหดหู่ “น่าเสียดายนัก หากเจ้ารู้ข่าว พวกเราจะสามารถไปเยี่ยมเขาที่บ้านได้ เพราะที่ผ่านมาเขาก็ช่วยเหลือเราไว้มาก จึงควรจะไปกล่าวขอบคุณเขาสักหน่อย”
“ข้ามีที่อยู่ของเขา”
“แล้วเหตุใดจึงไม่บอกเล่า?”
“ก็ท่านเพิ่งถามไม่ใช่หรือ?” จูชีดูไร้เดียงสาเช่นเคย
เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าคุณชายเยี่ยนจะมาถึงรวดเร็วเช่นนี้?
แต่เพราะจูชีมีที่อยู่ของคุณชายเยี่ยนแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ควรกังวลอะไร พรุ่งนี้ก็เพียงแ
