วลานี้ แล้วผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณสองคนนั้นอีก เหตุใดไม่เฝ้าไว้ให้ดี ปล่อยให้เขาเข้ามาได้อย่างไร?
“ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ขอรับ ศิษย์มู่ไป๋ มีเรื่องสำคัญจะรายงานขอรับ!”
ได้ยินเสียงที่ดังมาจากข้างนอก เขาทำหน้าเครียดแล้วตะโกนเสียงดัง “บังอาจ! ข้าสั่งแล้วไม่ใช่หรือว่าห้ามเข้ามารบกวนที่นี่? เจ้าเห็นคำพูดของข้าเป็นแค่ลมข้างหูหรือ!”
“ท่านอาจารย์ขอรับ ศิษย์น้องเล็กหายตัวไป ศิษย์เห็นเพียงร่องรอยการต่อสู้และรอยเลือดนอกประตูสำนัก แต่กลับไม่พบตัวศิษย์น้องเล็ก ท่านอาจารย์…”
“เหลวไหล! ศิษย์น้องของเจ้าลงเขาไปฝึกฝนแล้ว จะหายตัวไปได้อย่างไร? ด้วยพลังผู้ฝึกตนและความฉลาดของนาง เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงนาง นางไม่เป็นอะไรแน่นอน”
ซานหยางจื่อตอบเสียงเข้ม พลางเหลือบมองซั่งกวนหวั่นหรงที่กำลังหมดสติและถูกมัดมือมัดเท้าแวบหนึ่ง
อยู่ที่นี่ ไม่มีใครตามหานางเจอ
“ท่านอาจารย์โปรดออกมาสักครู่ ศิษย์ ศิษย์มีเรื่องจะถามขอรับ!” ต้วนมู่ไป๋พูดขึ้นอีกครั้ง ในใจยิ่งมั่นใจกว่าเดิม ซั่งกวนหวั่นหรงต้องอยู่ในถ้ำของท่านอาจารย์แน่นอน
“มีเรื่องใดค่อยคุยกันตอนข้าออกฌาน! รีบออกไปเสีย!”
ได้ยินอย่างนั้น เขากระวนกระวายใจ รีบถาม “ท่านอาจารย์! ศิษย์น้องเล็กอยู่ในถ้ำใช่หรือไม่ขอรับ?”
“สามหาว! ต้วนมู่ไป๋ เจ้าบังอาจเกินไปแล้ว!” ซานหยางจื่อที่อยู่ในถ้ำตวาดด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ ร่างกายสั่นเทา สาวเท้าเดินออกไปข้างนอกอย่างสุดจะทน
“เจ้ารู้หรือ
