่ายกลอยู่ เพื่อห้ามไม่ให้ศิษย์ในสำนักเข้าออกทางหลังเขา แต่เขตอาคมกับค่ายกลกลับใช้ไม่ได้ผลกับเธอมากนัก
แต่ทว่า เพราะความกว้างใหญ่ของพื้นที่หลังเขา เธอกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าตนเองได้สวนทางกับซานหยางจื่อที่กำลังหามท่านแม่ของเธอกลับมา ตอนที่นางบินผ่านค่ายกลและเขตอาคมมาข้างนอกด้วยความเร็ว และตามกลิ่นของอสูรเมฆาไป ก็เห็นมันสะบัดขนบนตัวแล้วลุกขึ้นยืน
“เจ้ากลืนเมฆา ท่านแม่ของข้าเล่า?” เมื่อได้กลิ่นในอากาศที่ยังไม่จางไป รวมถึงเห็นรอยเลือดที่หยดอยู่บนพื้น หัวใจของเธอหนักอึ้ง
“ถูกตาเฒ่านั่นจับตัวกลับไปแล้ว” อสูรกลืนเมฆาบอก แล้วพูดอย่างรู้สึกผิด “นายท่าน พลังต่อสู้ของตาเฒ่านั่นไม่สูง แต่เขากลับใช้ยาได้เก่งกาจมาก ไม่รู้ว่าเป็นยาใดถึงทำให้ข้าหมดแรงจนตามต่อไม่ไหว”
ตามหลักแล้ว มันเป็นถึงสัตว์เทวะ ยาหรือพิษทั่วไปล้วนใช้ไม่ได้ผลกับมัน แต่ไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นคืออะไร แม้แต่สัตว์เทวะอย่างมันยังถูกเล่นงานอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ไปทางไหน? หนีกลับไปทางหลังเขาหรือ?” สายตาของเธอหันไปมองเส้นทางที่เธอมา เธอนึกว่าซานหยางจื่อจะลงมือกับท่านแม่ของเธอข้างนอก แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะจับนางกลับไปที่สำนัก
ทำเรื่องอย่างนี้ เขาไม่มีทางกล้าให้คนอื่นรู้แน่ ฉะนั้นจึงทำได้เพียงกลับเข้าไปในสำนักจากทางหลังเขา หากเป็นเช่นนี้…
เธอสูดหายใจลึกๆ รีบใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว พาท่านแม่เธอกลับไป หมายความว่าเขาคิดจะใช้ร่างกายของนางเป็นเตาห
